Gözümü götürüb gözünə nur qat,
Al mənim canımı, məndən çox yaşa.
Adında gizlənən igidi oyat
Çiynimdən atlanıb çatasan başa.
Tamahın düşməsin əsla az yerə,
Keçdiyin hər qarış torpağın olsun.
Ayağın əsməsin, möhkəm bas yerə
Qorxduğun nə varsa tapdağın olsun.
Səni göy üzündən yerə göndərən
Yolunu yenidən göyə açacaq.
Ay mənim köksümü dağa döndərən,
Günəşin dağlardan işıq saçacaq.
Mən səni sevəndə quşlar oxurdu,
Güllər həvəslənib səndən qoxurdu,
Ömür yaşamamış gülü dərərdin,
Amma baharı da sən gətirərdin.
Mən səni sevəndə sular duruydu,
Yağışlar narındı, əynim quruydu.
Gözümü günəşlə qamaşdırardın,
Saçımı küləklə dalaşdırardın.
Mən səni sevəndə qış gəlməmişdi,
Dənizdə dalğalar yüksəlməmişdi.
Sonra boran oldu, külək, yel oldu,
Gözüm leysan oldu, axıb sel oldu.
Mən səni sevəndə dağlar ucaydı,
Dağlara aparan yol balacaydı,
Sonra mən böyüdüm, dağlar kiçildi,
Keçilməz deyilən yollar keçildi.
Mən səni sevəndə hələ uşaqdım,
Gəl gör ki sevgidə necə qoçaqdım.
Sən mənə çox idin, bir təkim oldun,
Mən sənsiz kimsəydim, sənlə kim oldum.
Məndən bu dağların yaşını soruş,
Özümə tən deyim, sənsə inanma.
Məndən budaqların yaşını soruş,
Quruya od vurum, oduna yanma.
Amma soruşma ki, əllərim necə
Asılıb qalıbdır daraq saçında.
Gör ki bədənim də elə beləcə
Asılıb qalıbdır dar ağacında.
Əlimdə bir şeir varağı kimi
Ömrümü yazıram sənin əlinə.
Dilimdə bir şeir var, ağı kimi.
Bil ki, yapışacaq ölsəm dilinə.
Məndən soruş necəyəm
Mən boynumu bükmədən,
Bil nə vaxt gələcəyəm
Yollara su tökmədən.
Məndən soruş hardayam,
Bir qəliz bezardayam.
Örtülü bazardayam
Yel damını sökmədən.
Axtarıb tap yerimi
Bitirmədən səbrimi.
Ölürəmsə, qəbrimi
Bir özgəsi tikmədən.
Küləyin saçına düşəndə meyli
Çırpılır üzümə sillə tellərin,
Nəzərim simanı gəzir tüfeyli
Kəsir baxışımı güllə tellərin.
Gördükcə mənim də qabarır sinəm,
Heyrətlə baxıram onun rəqsinə,
Soyuqda gizlənir qarlı köksünə
Açılır baharda güllə tellərin.
Ətrinə bürünsə çiçəkli yamac,
Sönük nəfəsimə olacaq əlac.
Həm də əllərimə qal deyə möhtac
Qarışsın hər səhər yellə tellərin.
Gözlərin doludur buludlar kimi
Yanağın səhradır quru altında.
Çarəsiz halına ürək qar kimi
Əriyir üzünün nuru altında.
Görürəm, üstünə kaman tuşlanıb,
Bu kimdir yuvana atır daşları?
Ruhunun nəğməkar qaranquşları
Əzilir ovçunun toru altında.
Vaxtdır, qiyamətə nə qalıbdı ki?
Susmusan, dilini kim alıbdı ki?
Qaşların o qədər çatılıbdı ki,
İsrafil gizlədib suru altında.
Məni gücsüz bilib yanılmayasan!
Qoluma gir ki tək sanılmayasan.
Örtün yaşmağını, tanınmayasan,
Yorğun gülüşünü qoru altında.
Gövdəmin içində tək bir əsirəm,
Qalanım dolanır xatirələrdə.
Özümü qayğılı gündə gəzirəm,
Amma ki tapıram fasilələrdə.
Mən elə bilsəm də silinib tamam,
Baxıram, hər yola bir iz salmışam.
Sanırdım mən elə eyni adamam,
Hərədə bir özgə adam olmuşam.
Anamın yadında hələ uşağam,
Atamın yadında cavan qalmışam,
Babamın yadında mən də torpağam,
Qızımın yadında tez qocalmışam.
Görəsən qəlbinin bir qırağında
Sənin də yadında nə cürsə varam?
Bəlkə qocalanda, ahıl çağımda
Hələ də ağ atlı oğlan olaram.
Xeyri yox, axtarıb yoruldum əbəs,
Yenə bu adamın yadam içində.
Hansı köynəyimi geyinim de bəs?
Nə üzlə dolanım adam içində?
Çiynim əllərinin məzarlığıdır,
Gözlərim sulayır başdaşlarını.
Sinəm saçlarının bezarlığıdır,
İlişir qəlbimin tikanlarına.
Kədərin tanıyır gur qaşlarımı,
Çatılır dost olur kirpiklərimə.
Bəlkə bir əzabdır, bəlkə də qəzəb
Sənin surətində gördüklərimə.
Amma qəribsəmə, demə nə kindir,
Demə ki, nə qəmdir üzündə gəzən?
Gördüyün üz deyil, sənin izindir,
Qəlbimin əksidir, qırıq güzgüdür.
Fəqət ki taledir, ta ki ölməsəm
Ha qaçsam varlığın yoldur, cizgidir...
Suyuma zəqqum gəzdirən
Yanır, əlimdən od tutur.
Məni həyatdan bezdirən
Gəlib ölümlə qorxudur.
Acizi zülmə əzdirən,
Gündür, zəfər göstər mənə!
Könüllərdə nə gizlənir,
Görmək olmur, gündüz deyil
Əyridir ayaq izlərim,
Hər getdiyim yön düz deyil,
Sən haqq səfər göstər mənə!
Təkrarı olmaz təkliyin,
Məni var edir varlığın.
Göy üzünə yüksəltdiyin,
Yoluna işıq saldığın
Bir Müzəffər göstər mənə!
Köksümün içində bir külək əsir
Səsindən ürəyim əsməcədədir,
Qorxunun izləri gövdəmi gəzir,
Zaman da səbrimi kəsməcədədir.
Canımı üşüdür söykəndiyim daş,
Yerimi dəyişsəm yıxılacağam,
Boynumun üstündə daşıdığım baş
Yük olur, dözməyib dağılacağam.
Bu soyuq, qar, boran bitmir ki bitmir,
Qış bitir, yerini qış əvəzləyir.
Yollar da bağlıdır, qatar da getmir,
Tunelin sonunda uçqun gözləyir.
Mən uşaq olanda elə bilirdim
Adamlar yalnızca gecə ölürlər.
Mən uşaq olanda ölə bilirdim,
Böyüdüm, unutdum necə ölürlər.
Mən uşaq olanda elə bilirdim
Ölüm özgələrə toxunur ancaq.
Mən uşaq olanda ölə bilirdim -
Güllələr oyuncaq, silah oyuncaq.
Mən uşaq olanda elə bilirdim
Böyüsəm qorxmaram daha ölümdən.
Mən uşaq olanda ölə bilirdim,
İndi yaşamaq da gəlmir əlimdən.
Ürəyimə daş bağladım,
Bağladım, ağır gəlmədi,
Göz yaşımı kirpiyimdə
Saxladım, ağır gəlmədi.
Özümdən ötdüm, nə təhər?
Mən edəni kimlər edər?
Vicdanımı hər nə qədər
Yoxladım, ağır gəlmədi.
Nəfsini öldür dedilər,
Zəhərli güldür dedilər,
Qoxusu küldür dedilər,
Qoxladım, ağır gəlmədi.
Ah, dünya durub tərsinə,
Qüvvətə sinə gər, sinə!
Ədalət tərəzisinə
Ağladım, ağır gəlmədi.
Dünya girdədi, dostum,
Yıxılanda tutmağa künc tapmasan
Etibarsız bilib onu ağlama.
Ümid göydədi, dostum,
Əl açanda yerdən cavab almasan
Ovucunu büküb bağlı saxlama.
Həyat kölgədi, dostum,
Əslini görməyə gözlər bəs deyil,
Qəlbini əridib ayna etməsən.
Həqiqət nədi, dostum?
Nə dəri, nə sümük, nə nəfəs deyil.
Güzgüdə gördüyün, bax, heç kəs deyil
Gözünü bağlayıb çıxıb getməsən.
Çağlayan dənizdi zehnimin içi
Alnıma zərbələr vurur dalğalar,
Gözümdən tökülür duzlu suları.
Mənimlə dalaşır üzsüz gəmiçi,
Çiyninə oturub qara qarğalar,
Solundan sağına düzmüş sıralı.
Dilimdən bir-iki kəlmə söz çıxır,
Bilmirəm şirindi, acıdı, şordu.
Üzümə gözümün içindən baxır,
Üzsüz gəmiçinin gözü də kordu.
Mənim gözlərimdən baxır cahana,
Mənim qulağımla duyur aləmi,
Mənim əllərimə möhtacdır, fəqət.
Mənimlə döyüşür yıxan-yıxana.
Mən onu öldürsəm deyərlər dəli,
O məni öldürsə öz canına qəsd.
Bəxti göy əskiyə bürünüb amma
Canında gizlədir külünü dünya,
Üstündə yaşatmır dirini amma
Köksündən buraxmır ölünü dünya.
Qəlbi çox titrəyib, üstü qabardı,
Soyuqdan üzündə göz yaşı qardı,
Sanırdım şövqümü yollar apardı,
Məndən ötürübmüş selini dünya.
Dərinə endikcə hürkdüm və qorxdum,
Qeyb oldum, bilmədim təkdim ya yoxdum.
Nə yaman yerdi ki gedəni çoxdu,
Görməyib qayıdıb gələni dünya.
Gənc ölən şairlərin yası çiynimə ağır,
Sahibsiz sətirləri yetim uşaqlar kimi
Bir-birinə sarılır.
Mən ölsəm saatlarım oğluma yadigardır,
Ölsəm kitablarıma qızımın otağında
Bir künc illah ki vardır..
Amma ki şeirlərim mənsiz yetim qalacaq,
Sözlərim, fikirlərim silinəcək mənimlə.
Öləcək şeirlərim, gömüləcək mənimlə.
Qırılacaq qəlblərə salladığım tilovlar,
Soyuyacaq sözlərə gizlədiyim alovlar,
Tükənəcək közbəköz.
Məzarımın içinə qış dolacaq beləcə,
Mənim də yox oluşum başlayacaq beləcə,
Sətir-sətir, sözbəsöz...
Sən mənim qapımdan bir də keçəndə
Gözün pəncərədən içəri dəyər,
Görərsən işıqlar yanmır gecə də,
Deyərsən bu insan yaşamır məgər?
Bir siçan gəmirib ayaqqabımı,
Gözlərin axtarar özü hanı bəs?
Görərsən kilidi yoxdur qapımın,
Keçərsən içəri eləmədən səs.
Görərsən divarda dayanıb saat,
Qolların qoynunda durub baxarsan,
Ağlın qəbul etməz, gözünə inad
Hər şeyə bəhanə, səbəb taparsan.
Təqvimə sataşar gözün, ay aman,
Burda zaman durub, axmır elə bil!
Fəsillər boyudur gəlib bir insan
Bu evə boylanıb baxmır elə bil.
Sanarsan hardansa sənə baxıram,
Elə gözləyərsən hardansa çıxam,
Elə gözləyərsən səni çağıram,
Axır inanarsan daha mən yoxam.
Mənimlə işıq da, zaman da gedib,
Bu evin ocağı sönüb arxamca.
Üşüyüb, titrəyib, alışıb, bitib,
Kitablar, qələmlər yanıb arxamca.
Qapıya dəymədim burdan köçəndə,
Təki sən qapımın kənarından keç.
Sən mənim qapımdan bir də keçəndə
Bəlkə də qapımı tanımadın heç.
İlləri saymıram,
Elə bilirəm dayanıb
Məni gözləyir zaman.
Elə bilirəm
Eyni gündü
Hamı təkrar oyanıb.
Elə bilirəm eyni ildi
Fəsillər təkrarlanır,
Elə bilirəm gözləməkdən
Ürəyi sıxılır dünyanın -
Fırlanır.
sərçənin yuvasına od düşdü, külə döndü.
qanadını qoynuna sıxdı, elə ağladı.
islanan yanaqları tikanlı gülə döndü,
gözlərindən qan axdı, bilə-bilə ağladı.
günlər sayılı olmuş, bilmədi ki, saymadı.
zaman ona nə verdi, nələr aldı, doymadı.
qaçdı, torpaq tutmadı, uçdu, külək qoymadı,
üzünə sillə vuran əsən yelə ağladı.
yuvasının külündən keçdi ölüm mələyi,
dizləri əsdi, sındı, yerə dəydi kürəyi,
sinəsi parçalandı, parça oldu ürəyi,
göz yaşını qəlbinə silə-silə ağladı...
Külək dilimdən çıxan bir sözdən başlandısa,
Dodaqlarım quruyub gözlərim yaşlandısa,
Qapılarım dəmirdən, evlərim daşdandısa,
Dayan, döymə qapımı.
Bu fırtına dayanmır, dayanmır ki, gələsən.
Daşına baş qoyduğun məzar boşdu, biləsən.
Olar birdən, yuxuda məni tapmaq diləsən,
Oyan, döymə qapımı.
Şeirlərim ölüdür, əllərim yas içində,
Paltarlarım, üst-başım palçıq, kir, pas içində,
Özünü öldürəndə məni də as içində!
Aman, döymə qapımı!
