Aşkar eləmə

məni soyuq bilmə, mən qış deyiləm,

içimdə bir bahar günəşi çıxır,

amma ki qorxuram çiçək açmağa.

nə tənbəl nə də ki yavaş deyiləm,

yerimi, yolumu yaxşı bilirəm,

hələ tələsmirəm sənə qaçmağa. 

olar ki dilimə sahib durmaram,

səni pıçıldaram, səni anaram,

dilimdən adını oğurlayar yel. 

olar ki eşqinə düşüb yanaram,

səni daşqınına alıb aparar

mənim alovumu söndürən bu sel. 

üzünə baxanda ağlamıram ki

gözümün yaşına qarışıb, axıb 

kövrək yanağımdan süzülməyəsən. 

açıq ovucumu bağlamıram ki

yarımçıq qalmasın dualarım, sən

əlimin içində əzilməyəsən. 

səni ürəyimdə saxlamıram ki

iş ola canımdan can gedə bir gün

olar ki səni də alar içindən. 

səni gizlədirəm sərt qışlarımda,

yerini özüm də tapa bilməyim,

adını çəkəndə dilim tutulsun. 

səni gizlədirəm qarğışlarımda,

gözünə baxanın gözü tutulsun,

əlinə dəyənin əli tutulsun. 

sənin gülüşünə şər qarışmasın,

sənin ayağına daş dolaşmasın,

hər nəyə, hər kimə nə olur olsun.

qoy mənim varlığım da unudulsun,

bir daha adımı təkrar eləmə,

qurbanam, yerini aşkar eləmə.

Ocaq yanır

ocaq yanır, tüstüsündən bilirəm,

çöküb paltarıma, çöküb saçıma,

çöküb ürəyimə - qanım qaralıb. 

üstünü örtmüşəm, günüm qaralıb.

üfürmüşəm, su tökmüşəm,

sönməyib,

ömür keçib,

qaralmışam hisindən.

ömür keçib,

əlim yanıb közündən.

ocaq yanır, istisindən bilirəm.

ocaq yanır,

kim inanmır, kim inanır

bilmirəm...

ocaq yanır, 

yanır yansın, bilmirəm

el-aləmi oda verən bu ocaq

niyə mənim ürəyimi isitmir? 

ocaq yanır, işığından bilirəm.

gözlərimi qamaşdırır,

məni yolumdan çaşdırır. 

ocaq yanır,

ürəyimi qaynadır,

göz yaşımı daşdırır.

üst-başımı sel yuyur.

el-aləmi suya boğan bu yağış

niyə mənim ürəyimə su səpmir?

yazımı qış eləmə

özüm sənə gəlmişəm,

bəxtim səndən yan keçib,

kölgəmin izi düşən

yerdən bir insan keçib. 

öz-özümdə varmışam,

səndə başa çatmışam.

yolumu səhv salmışam,

soyuq qışa çatmışam.  

elə bilmə mən qaram,

yazımı qış eləmə. 

yad ürəkdə qalmaram,

mənə qarğış eləmə. 

Dənizin balası

üzümə külək vurur,

bu hiss mənə tanışdı,

ayağımı su yuyur,

dəniz mənə tanışdı. 

dalğalar ürəyimi

niyə qəribsəyir bəs? 

silib ayaq izimi

niyə təmizləyir bəs? 

qoynuna sığındığım

sahil məni yad bilir,

quşlar məni qul görür,

balıqlar azad bilir.

bir ovuc göz yaşını

borc alıram dənizdən,

buludların qoynuna

ucalıram dənizdən. 

divar-divar dalğalar

ovulub toza dönür,

dəniz kimsəsiz qalan

bir yetim qıza dönür. 

aldığım borc sonuncu

qalasıdı dənizin. 

gözlərimdən tökülən

balasıdı dənizin.  

Dönməz

Çox islandım bu leysanda, suyum durmaz, lilim dönməz.

Güman etməz duyan vardır, ürək çağlar, dilim dönməz. 

Gör ömrüm keçdi tam təndən, fəqət zehnim cavan qaldı,

Qərib hal bir zamandır ki, günüm bitməz, ilim dönməz. 

Nə məndən bir Musa çıxmaz, nə firondan qaçar qövmüm,

Əsamın yoxdu bir sehri, qoşun yetsin, Nilim dönməz. 

Nə qismətdir, xəyalımdan uzaq düşmüş mənim bəxtim,

Alından min qırış keçsin, minin birdən silim, dönməz.  

Müzəffər, qeyb olub şövqün, həkimlərdən dəva axtar,

Fəqət yoxdursa bir dərman, xəbərdar et, bilim dönməz.

Astar üzüm

vay mənim başı qarlı

uca-uca dağlarım!

vay mənim yaşıl otlu

çiçəkli yamaclarım!

bir söyüd çubuğunun

üstündə durub hamısı. 

əyilir asta-asta,

qırılacaq nə vaxtsa. 

bağlarım talan olub

sel altında qalacaq,

bol nübar meyvələrim

töküləcək gedəcək. 

bu qədər illər boyu 

ilmək-ilmək toxuyub

kərpic-kərpic hördüyüm

var-dövlətim yerlərə

saçılacaq beləcə. 

mənim də astar üzüm

açılacaq beləcə.

İstəmirəm

Soyuğundan doymuşam,

Şeh düşüb yanağıma,

Öz əlimlə qoymuşam

Səni göz qapağıma,

Oyanmaq istəmirəm.

​Gözlərim şəfəq saçır,

Nur var ayparasında,

Dilin sirrini açır:

«Günlə ay arasında

Dayanmaq istəmirəm.»

​Keçici həvəs imiş,

Heyif itirdiklərim!

Qızıldan qəfəs imiş

Səninçün kirpiklərim.

İnanmaq istəmirəm...

Qara kölgə

Qara daşlar içində 

Elə bilirdim zərəm,

Qaranquşlar içində

Göyərçintək gəzirəm.

Köynəyim qana batdı

Bu nə əcaib izdi? 

Sinəmi kim qanatdı?

Baxdım əlim təmizdi. 

Açdım yoxladım için,

Ürəyim para imiş.

Demə ağ göyərçinin

Kölgəsi qara imiş.

Bilmədim

Suyum elə qurudu ki

Torpağa hopa bilmədim.

Mənim yerim haradı ki?

Axtardım, tapa bilmədim.

​Çörək tapmağa çalışdım,

Bir ovuc unla qarışdım,

Təndirdə özüm alışdım,

Kömbəmi yapa bilmədim.

​Pay düşmədi gözəlindən,

Yolum daşdı əzəlindən,

Yorğa atların belindən

Yıxıldım, çapa bilmədim.

​Dostlarımdan ayrı düşdüm,

Düşmənimlə dərd bölüşdüm,

Mən ki əliboş döyüşdüm,

Tutdular topa, bilmədim.

​Ürəyim də yarıtmadı,

Yoruldu, gücü çatmadı,

Ha lay-lay dedim yatmadı

Heç ipə-sapa, bilmədim.

Oğluma

Gözümü götürüb gözünə nur qat,

Al mənim canımı, məndən çox yaşa. 

Adında gizlənən igidi oyat

Çiynimdən atlanıb çatasan başa. 

Tamahın düşməsin əsla az yerə,

Keçdiyin hər qarış torpağın olsun.

Ayağın əsməsin, möhkəm bas yerə 

Qorxduğun nə varsa tapdağın olsun.

Səni göy üzündən yerə göndərən

Yolunu yenidən göyə açacaq. 

Ay mənim köksümü dağa döndərən,

Günəşin dağlardan işıq saçacaq.

Mən səni sevəndə

Mən səni sevəndə quşlar oxurdu,

Güllər həvəslənib səndən qoxurdu,

Ömür yaşamamış gülü dərərdin,

Amma baharı da sən gətirərdin.

Mən səni sevəndə sular duruydu,

Yağışlar narındı, əynim quruydu. 

Gözümü günəşlə qamaşdırardın,

Saçımı küləklə dalaşdırardın. 

Mən səni sevəndə qış gəlməmişdi,

Dənizdə dalğalar yüksəlməmişdi. 

Sonra boran oldu, külək, yel oldu,

Gözüm leysan oldu, axıb sel oldu. 

Mən səni sevəndə dağlar ucaydı,

Dağlara aparan yol balacaydı,

Sonra mən böyüdüm, dağlar kiçildi,

Keçilməz deyilən yollar keçildi. 

Mən səni sevəndə hələ uşaqdım,

Gəl gör ki sevgidə necə qoçaqdım. 

Sən mənə çox idin, bir təkim oldun,

Mən sənsiz kimsəydim, sənlə kim oldum. 

Dar ağacı

Məndən bu dağların yaşını soruş,

Özümə tən deyim, sənsə inanma.

Məndən budaqların yaşını soruş,

Quruya od vurum, oduna yanma.

​Amma soruşma ki, əllərim necə

Asılıb qalıbdır daraq saçında.

Gör ki bədənim də elə beləcə

Asılıb qalıbdır dar ağacında.

​Əlimdə bir şeir varağı kimi

Ömrümü yazıram sənin əlinə.

Dilimdə bir şeir var, ağı kimi.

Bil ki, yapışacaq ölsəm dilinə.

Bezar

Məndən soruş necəyəm

Mən boynumu bükmədən,

Bil nə vaxt gələcəyəm

Yollara su tökmədən.

​Məndən soruş hardayam,

Bir qəliz bezardayam.

Örtülü bazardayam

Yel damını sökmədən.

​Axtarıb tap yerimi

Bitirmədən səbrimi.

Ölürəmsə, qəbrimi

Bir özgəsi tikmədən.

Tellərin

Küləyin saçına düşəndə meyli

Çırpılır üzümə sillə tellərin,

Nəzərim simanı gəzir tüfeyli

Kəsir baxışımı güllə tellərin.

​Gördükcə mənim də qabarır sinəm,

Heyrətlə baxıram onun rəqsinə,

Soyuqda gizlənir qarlı köksünə

Açılır baharda güllə tellərin.

​Ətrinə bürünsə çiçəkli yamac,

Sönük nəfəsimə olacaq əlac.

Həm də əllərimə qal deyə möhtac

Qarışsın hər səhər yellə tellərin.

Altında

Gözlərin doludur buludlar kimi

Yanağın səhradır quru altında.

Çarəsiz halına ürək qar kimi

Əriyir üzünün nuru altında.

​Görürəm, üstünə kaman tuşlanıb,

Bu kimdir yuvana atır daşları?

Ruhunun nəğməkar qaranquşları

Əzilir ovçunun toru altında.

​Vaxtdır, qiyamətə nə qalıbdı ki?

Susmusan, dilini kim alıbdı ki?

Qaşların o qədər çatılıbdı ki,

İsrafil gizlədib suru altında.

​Məni gücsüz bilib yanılmayasan!

Qoluma gir ki tək sanılmayasan.

Örtün yaşmağını, tanınmayasan,

Yorğun gülüşünü qoru altında.

Adam içində

Gövdəmin içində tək bir əsirəm,

Qalanım dolanır xatirələrdə.

Özümü qayğılı gündə gəzirəm,

Amma ki tapıram fasilələrdə. 

Mən elə bilsəm də silinib tamam,

Baxıram, hər yola bir iz salmışam.

Sanırdım mən elə eyni adamam,

Hərədə bir özgə adam olmuşam.

Anamın yadında hələ uşağam,

Atamın yadında cavan qalmışam,

Babamın yadında mən də torpağam,

Qızımın yadında tez qocalmışam. 

Görəsən qəlbinin bir qırağında

Sənin də yadında nə cürsə varam?

Bəlkə qocalanda, ahıl çağımda

Hələ də ağ atlı oğlan olaram. 

Xeyri yox, axtarıb yoruldum əbəs,

Yenə bu adamın yadam içində. 

Hansı köynəyimi geyinim de bəs?

Nə üzlə dolanım adam içində?

Qırıq güzgü

Çiynim əllərinin məzarlığıdır,

Gözlərim sulayır başdaşlarını.

Sinəm saçlarının bezarlığıdır,

İlişir qəlbimin tikanlarına.

​Kədərin tanıyır gur qaşlarımı,

Çatılır dost olur kirpiklərimə.

Bəlkə bir əzabdır, bəlkə də qəzəb

Sənin surətində gördüklərimə.

​Amma qəribsəmə, demə nə kindir,

Demə ki, nə qəmdir üzündə gəzən?

Gördüyün üz deyil, sənin izindir,

Qəlbimin əksidir, qırıq güzgüdür.

​Fəqət ki taledir, ta ki ölməsəm

Ha qaçsam varlığın yoldur, cizgidir...

Göstər mənə

Suyuma zəqqum gəzdirən

Yanır, əlimdən od tutur.

Məni həyatdan bezdirən

Gəlib ölümlə qorxudur.

Acizi zülmə əzdirən,

Gündür, zəfər göstər mənə!

​Könüllərdə nə gizlənir,

Görmək olmur, gündüz deyil

Əyridir ayaq izlərim,

Hər getdiyim yön düz deyil,

Sən haqq səfər göstər mənə!

​Təkrarı olmaz təkliyin,

Məni var edir varlığın.

Göy üzünə yüksəltdiyin,

Yoluna işıq saldığın

Bir Müzəffər göstər mənə!

Bitməyən qış

Köksümün içində bir külək əsir 

Səsindən ürəyim əsməcədədir, 

Qorxunun izləri gövdəmi gəzir, 

Zaman da səbrimi kəsməcədədir.

Canımı üşüdür söykəndiyim daş, 

Yerimi dəyişsəm yıxılacağam, 

Boynumun üstündə daşıdığım baş 

Yük olur, dözməyib dağılacağam.

Bu soyuq, qar, boran bitmir ki bitmir, 

Qış bitir, yerini qış əvəzləyir. 

Yollar da bağlıdır, qatar da getmir, 

Tunelin sonunda uçqun gözləyir.

Elə bilirdim

Mən uşaq olanda elə bilirdim

Adamlar yalnızca gecə ölürlər.

Mən uşaq olanda ölə bilirdim,

Böyüdüm, unutdum necə ölürlər.

Mən uşaq olanda elə bilirdim

Ölüm özgələrə toxunur ancaq.

Mən uşaq olanda ölə bilirdim -

Güllələr oyuncaq, silah oyuncaq. 

Mən uşaq olanda elə bilirdim

Böyüsəm qorxmaram daha ölümdən. 

Mən uşaq olanda ölə bilirdim,

İndi yaşamaq da gəlmir əlimdən.