Köksümün içində bir külək əsir
Səsindən ürəyim əsməcədədir,
Qorxunun izləri gövdəmi gəzir,
Zaman da səbrimi kəsməcədədir.
Canımı üşüdür söykəndiyim daş,
Yerimi dəyişsəm yıxılacağam,
Boynumun üstündə daşıdığım baş
Yük olur, dözməyib dağılacağam.
Bu soyuq, qar, boran bitmir ki bitmir,
Qış bitir, yerini qış əvəzləyir.
Yollar da bağlıdır, qatar da getmir,
Tunelin sonunda uçqun gözləyir.
Mən uşaq olanda elə bilirdim
Adamlar yalnızca gecə ölürlər.
Mən uşaq olanda ölə bilirdim,
Böyüdüm, unutdum necə ölürlər.
Mən uşaq olanda elə bilirdim
Ölüm özgələrə toxunur ancaq.
Mən uşaq olanda ölə bilirdim -
Güllələr oyuncaq, silah oyuncaq.
Mən uşaq olanda elə bilirdim
Böyüsəm qorxmaram daha ölümdən.
Mən uşaq olanda ölə bilirdim,
İndi yaşamaq da gəlmir əlimdən.
Ürəyimə daş bağladım,
Bağladım, ağır gəlmədi,
Göz yaşımı kirpiyimdə
Saxladım, ağır gəlmədi.
Özümdən ötdüm, nə təhər?
Mən edəni kimlər edər?
Vicdanımı hər nə qədər
Yoxladım, ağır gəlmədi.
Nəfsini öldür dedilər,
Zəhərli güldür dedilər,
Qoxusu küldür dedilər,
Qoxladım, ağır gəlmədi.
Ah, dünya durub tərsinə,
Qüvvətə sinə gər, sinə!
Ədalət tərəzisinə
Ağladım, ağır gəlmədi.
Dünya girdədi, dostum,
Yıxılanda tutmağa künc tapmasan
Etibarsız bilib onu ağlama.
Ümid göydədi, dostum,
Əl açanda yerdən cavab almasan
Ovucunu büküb bağlı saxlama.
Həyat kölgədi, dostum,
Əslini görməyə gözlər bəs deyil,
Qəlbini əridib ayna etməsən.
Həqiqət nədi, dostum?
Nə dəri, nə sümük, nə nəfəs deyil.
Güzgüdə gördüyün, bax, heç kəs deyil
Gözünü bağlayıb çıxıb getməsən.
Çağlayan dənizdi zehnimin içi
Alnıma zərbələr vurur dalğalar,
Gözümdən tökülür duzlu suları.
Mənimlə dalaşır üzsüz gəmiçi,
Çiyninə oturub qara qarğalar,
Solundan sağına düzmüş sıralı.
Dilimdən bir-iki kəlmə söz çıxır,
Bilmirəm şirindi, acıdı, şordu.
Üzümə gözümün içindən baxır,
Üzsüz gəmiçinin gözü də kordu.
Mənim gözlərimdən baxır cahana,
Mənim qulağımla duyur aləmi,
Mənim əllərimə möhtacdır, fəqət.
Mənimlə döyüşür yıxan-yıxana.
Mən onu öldürsəm deyərlər dəli,
O məni öldürsə öz canına qəsd.
