ah! mənim ürəyimi
yuxudan kim oyatdı?
içinə basdırdığım
qəm cücərib boy atdı,
qolları budaqları
ciyərimə yol açdı,
bax indi nəfəsimdən
kədər qoxusu gəlir..
Şeirlərim ölüdür, əllərim yas içində...
ah! mənim ürəyimi
yuxudan kim oyatdı?
içinə basdırdığım
qəm cücərib boy atdı,
qolları budaqları
ciyərimə yol açdı,
bax indi nəfəsimdən
kədər qoxusu gəlir..
Yer üzünü qucaqlayan üfüq var,
Quşlar uçur buludların qoynuna,
Günəş düşür təpələrin üstünə,
Sahil örtür ləpələri üstünə.
______________________________________
Başına ağ duvaq keçirib bu gün
Dalğa-dalğa gəlin köçür dul dəniz,
Balıqları qalır yetim, kimsəsiz.
______________________________________
Yuxudan doymadım, gözlərim acdı,
Hər yuxu yarımçıq ömürə döndü.
Yuvası təndirdi, qapağı sacdı,
Alışdı bəbəyi kömürə döndü.
______________________________________
Ötdüyüm yollarda əzib keçdiyim
Çiçəklər edir mi qarğış adıma?
Əyilib gözündən sular içdiyim
Bulaqlar nə tez-tez düşür yadıma.
______________________________________
düşünürsən gen gəzirəm,
küsmüşəm,
mən ki səndən ayrı qala bilmərəm.
dağlarına qarlar düşür, sezirəm,
hələ tezdi, mən qocala bilmərəm.
razı idim sənə yağan qara da,
razı idim ki qoynunda qocalım,
indi hərdən tükənirəm, bezirəm.
bağışla ki hər addımım özgədi,
gəlib-gedib axsayırsan arada,
mən də səni qınayıram, ar olsun.
dönüb-dönüb sənə gəlir yollarım,
yenə sənə gəlib çatır,
neyləyim?
ayaqlarım palçığına bulaşır,
yenə sənin yağışını gözləyir.
bəlkə sənin bu dolanbac küçələrin doğmadır,
mən də səni buna görə sevirəm?
sərvətinə, mal-mülkünə baxdım gördüm
bir uçulmuş daxmadır,
mən ki səni buna rəğmən sevirəm.
boyun qədər dərdin-sərin mənə qaldı,
dinmədim,
ürəyimə yük elədim,
hər kədərin mənə qaldı,
dinmədim.
indi niyə yaralanır, incinir
gül-çiçəkli çəpərinə toxunduqca əllərim?
indi niyə qapıların bağlı qalıb üzümə?
paralanır sənin adın oxunuduqca
tikə-tikə olur dodağım dilim,
niyə susmur dilimdəki bu kədərli zümzümə?
indi daha sənin üçün sızıldayan
bu ürəkdə para-para olmusan.
üz-gözünə buladığın hər nədirsə
sən də ona oxşamısan,
sən də qara olmusan.
mən görürəm boğazacan batdığın o bataqlığı, gizləmə,
mən uduram nəfəsinə qarışan bu çirkabı, bu kiri.
sən dedikcə alnım hələ təmizdir
eşidirəm səsindəki qorxaqlığı, gizləmə.
daha məndən sədaqət də gözləmə,
daha mənim ayaqlarım tutmaz sənin yerini,
daha mənim saçlarıma sənin qarın yaraşmaz.
ağız-ağız, ovuc-ovuc gəzdirərəm indi sənin sirrini,
daha heç kəs səndən niyə getdiyimi soruşmaz.
gördüyün gövdənin daxili boşdur,
məni yığsan qum dənəsi qədərəm.
ayağım zəncirdə, ruhum ki quşdur,
yer tutmasa qalxıb göyə gedərəm.
boyuma aldanıb yanılma amma,
bir əlim göydədir, biri yerdədir.
yıxıla bilərsən, mənlə dayanma,
yolları düz deyil - dünya girdədir.
rəngləri göstərir mənə qaradan,
dünyaya bu qara gözdən baxdırır,
bəs məni bu qədər kiçik yaradan
cahanı ağlıma necə sığdırır?
məni soyuq bilmə, mən qış deyiləm,
içimdə bir bahar günəşi çıxır,
amma ki qorxuram çiçək açmağa.
nə tənbəl nə də ki yavaş deyiləm,
yerimi, yolumu yaxşı bilirəm,
hələ tələsmirəm sənə qaçmağa.
olar ki dilimə sahib durmaram,
səni pıçıldaram, səni anaram,
dilimdən adını oğurlayar yel.
olar ki eşqinə düşüb yanaram,
səni daşqınına alıb aparar
mənim alovumu söndürən bu sel.
üzünə baxanda ağlamıram ki
gözümün yaşına qarışıb, axıb
kövrək yanağımdan süzülməyəsən.
açıq ovucumu bağlamıram ki
yarımçıq qalmasın dualarım, sən
əlimin içində əzilməyəsən.
səni ürəyimdə saxlamıram ki
iş ola canımdan can gedə bir gün
olar ki səni də alar içindən.
səni gizlədirəm sərt qışlarımda,
yerini özüm də tapa bilməyim,
adını çəkəndə dilim tutulsun.
səni gizlədirəm qarğışlarımda,
gözünə baxanın gözü tutulsun,
əlinə dəyənin əli tutulsun...
ocaq yanır, tüstüsündən bilirəm,
çöküb paltarıma, çöküb saçıma,
çöküb ürəyimə - qanım qaralıb.
üstünü örtmüşəm, günüm qaralıb.
üfürmüşəm, su tökmüşəm,
sönməyib,
ömür keçib,
qaralmışam hisindən.
ömür keçib,
əlim yanıb közündən.
ocaq yanır, istisindən bilirəm.
ocaq yanır,
kim inanmır, kim inanır
bilmirəm...
ocaq yanır,
yanır yansın, bilmirəm
el-aləmi oda verən bu ocaq
niyə mənim ürəyimi isitmir?
ocaq yanır, işığından bilirəm.
gözlərimi qamaşdırır,
məni yolumdan çaşdırır.
ocaq yanır,
ürəyimi qaynadır,
göz yaşımı daşdırır.
üst-başımı sel yuyur.
el-aləmi suya boğan bu yağış
niyə mənim ürəyimə su səpmir?
özüm sənə gəlmişəm,
bəxtim səndən yan keçib,
kölgəmin izi düşən
yerdən bir insan keçib.
öz-özümdə varmışam,
səndə başa çatmışam.
yolumu səhv salmışam,
soyuq qışa çatmışam.
elə bilmə mən qaram,
yazımı qış eləmə.
yad ürəkdə qalmaram,
mənə qarğış eləmə.
üzümə külək vurur,
bu hiss mənə tanışdı,
ayağımı su yuyur,
dəniz mənə tanışdı.
dalğalar ürəyimi
niyə qəribsəyir bəs?
silib ayaq izimi
niyə təmizləyir bəs?
qoynuna sığındığım
sahil məni yad bilir,
quşlar məni qul görür,
balıqlar azad bilir.
bir ovuc göz yaşını
borc alıram dənizdən,
buludların qoynuna
ucalıram dənizdən.
divar-divar dalğalar
ovulub toza dönür,
dəniz kimsəsiz qalan
bir yetim qıza dönür.
aldığım borc sonuncu
qalasıdı dənizin.
gözlərimdən tökülən
balasıdı dənizin.
Çox islandım bu leysanda, suyum durmaz, lilim dönməz.
Güman etməz duyan vardır, ürək çağlar, dilim dönməz.
Gör ömrüm keçdi tam təndən, fəqət zehnim cavan qaldı,
Qərib hal bir zamandır ki, günüm bitməz, ilim dönməz.
Nə məndən bir Musa çıxmaz, nə firondan qaçar qövmüm,
Əsamın yoxdu bir sehri, qoşun yetsin, Nilim dönməz.
Nə qismətdir, xəyalımdan uzaq düşmüş mənim bəxtim,
Alından min qırış keçsin, minin birdən silim, dönməz.
Müzəffər, qeyb olub şövqün, həkimlərdən dəva axtar,
Fəqət yoxdursa bir dərman, xəbərdar et, bilim dönməz.
vay mənim başı qarlı
uca-uca dağlarım!
vay mənim yaşıl otlu
çiçəkli yamaclarım!
bir söyüd çubuğunun
üstündə dayanıblar.
əyilir asta-asta,
qırılacaq nə vaxtsa.
bağlarım talan olub
sel altında qalacaq,
bol nübar meyvələrim
töküləcək gedəcək.
bu qədər illər boyu
ilmək-ilmək toxuyub
kərpic-kərpic hördüyüm
var-dövlətim yerlərə
saçılacaq beləcə.
mənim də astar üzüm
açılacaq beləcə.
Soyuğundan doymuşam,
Şeh düşüb yanağıma,
Öz əlimlə qoymuşam
Səni göz qapağıma,
Oyanmaq istəmirəm.
Gözlərim şəfəq saçır,
Nur var ayparasında,
Dilin sirrini açır:
«Günlə ay arasında
Dayanmaq istəmirəm.»
Keçici həvəs imiş,
Heyif itirdiklərim!
Qızıldan qəfəs imiş
Səninçün kirpiklərim.
İnanmaq istəmirəm...
Qara daşlar içində
Elə bilirdim zərəm,
Qaranquşlar içində
Göyərçintək gəzirəm.
Köynəyim qana batdı
Bu nə əcaib izdi?
Sinəmi kim qanatdı?
Baxdım əlim təmizdi.
Açdım yoxladım için,
Ürəyim para imiş.
Demə ağ göyərçinin
Kölgəsi qara imiş.
Suyum elə qurudu ki
Torpağa hopa bilmədim.
Mənim yerim haradı ki?
Axtardım, tapa bilmədim.
Çörək tapmağa çalışdım,
Bir ovuc unla qarışdım,
Təndirdə özüm alışdım,
Kömbəmi yapa bilmədim.
Pay düşmədi gözəlindən,
Yolum daşdı əzəlindən,
Yorğa atların belindən
Yıxıldım, çapa bilmədim.
Dostlarımdan ayrı düşdüm,
Düşmənimlə dərd bölüşdüm,
Mən ki əliboş döyüşdüm,
Tutdular topa, bilmədim.
Ürəyim də yarıtmadı,
Yoruldu, gücü çatmadı,
Ha lay-lay dedim yatmadı
Heç ipə-sapa, bilmədim.
Gözümü götürüb gözünə nur qat,
Al mənim canımı, məndən çox yaşa.
Adında gizlənən igidi oyat
Çiynimdən atlanıb çatasan başa.
Tamahın düşməsin əsla az yerə,
Keçdiyin hər qarış torpağın olsun.
Ayağın əsməsin, möhkəm bas yerə
Qorxduğun nə varsa tapdağın olsun.
Səni göy üzündən yerə göndərən
Yolunu yenidən göyə açacaq.
Ay mənim köksümü dağa döndərən,
Günəşin dağlardan işıq saçacaq.
Mən səni sevəndə quşlar oxurdu,
Güllər həvəslənib səndən qoxurdu,
Ömür yaşamamış gülü dərərdin,
Amma baharı da sən gətirərdin.
Mən səni sevəndə sular duruydu,
Yağışlar narındı, əynim quruydu.
Gözümü günəşlə qamaşdırardın,
Saçımı küləklə dalaşdırardın.
Mən səni sevəndə qış gəlməmişdi,
Dənizdə dalğalar yüksəlməmişdi.
Sonra boran oldu, külək, yel oldu,
Gözüm leysan oldu, axıb sel oldu.
Mən səni sevəndə dağlar ucaydı,
Dağlara aparan yol balacaydı,
Sonra mən böyüdüm, dağlar kiçildi,
Keçilməz deyilən yollar keçildi.
Mən səni sevəndə hələ uşaqdım,
Gəl gör ki sevgidə necə qoçaqdım.
Sən mənə çox idin, bir təkim oldun,
Mən sənsiz kimsəydim, sənlə kim oldum.
Məndən bu dağların yaşını soruş,
Özümə tən deyim, sənsə inanma.
Məndən budaqların yaşını soruş,
Quruya od vurum, oduna yanma.
Amma soruşma ki, əllərim necə
Asılıb qalıbdır daraq saçında.
Gör ki bədənim də elə beləcə
Asılıb qalıbdır dar ağacında.
Əlimdə bir şeir varağı kimi
Ömrümü yazıram sənin əlinə.
Dilimdə bir şeir var, ağı kimi.
Bil ki, yapışacaq ölsəm dilinə.
Məndən soruş necəyəm
Mən boynumu bükmədən,
Bil nə vaxt gələcəyəm
Yollara su tökmədən.
Məndən soruş hardayam,
Bir qəliz bezardayam.
Örtülü bazardayam
Yel damını sökmədən.
Axtarıb tap yerimi
Bitirmədən səbrimi.
Ölürəmsə, qəbrimi
Bir özgəsi tikmədən.
Küləyin saçına düşəndə meyli
Çırpılır üzümə sillə tellərin,
Nəzərim simanı gəzir tüfeyli
Kəsir baxışımı güllə tellərin.
Gördükcə mənim də qabarır sinəm,
Heyrətlə baxıram onun rəqsinə,
Soyuqda gizlənir qarlı köksünə
Açılır baharda güllə tellərin.
Ətrinə bürünsə çiçəkli yamac,
Sönük nəfəsimə olacaq əlac.
Həm də əllərimə qal deyə möhtac
Qarışsın hər səhər yellə tellərin.
Gözlərin doludur buludlar kimi
Yanağın səhradır quru altında.
Çarəsiz halına ürək qar kimi
Əriyir üzünün nuru altında.
Görürəm, üstünə kaman tuşlanıb,
Bu kimdir yuvana atır daşları?
Ruhunun nəğməkar qaranquşları
Əzilir ovçunun toru altında.
Vaxtdır, qiyamətə nə qalıbdı ki?
Susmusan, dilini kim alıbdı ki?
Qaşların o qədər çatılıbdı ki,
İsrafil gizlədib suru altında.
Məni gücsüz bilib yanılmayasan!
Qoluma gir ki tək sanılmayasan.
Örtün yaşmağını, tanınmayasan,
Yorğun gülüşünü qoru altında.
Gövdəmin içində tək bir əsirəm,
Qalanım dolanır xatirələrdə.
Özümü qayğılı gündə gəzirəm,
Amma ki tapıram fasilələrdə.
Mən elə bilsəm də silinib tamam,
Baxıram, hər yola bir iz salmışam.
Sanırdım mən elə eyni adamam,
Hərədə bir özgə adam olmuşam.
Anamın yadında hələ uşağam,
Atamın yadında cavan qalmışam,
Babamın yadında mən də torpağam,
Qızımın yadında tez qocalmışam.
Görəsən qəlbinin bir qırağında
Sənin də yadında nə cürsə varam?
Bəlkə qocalanda, ahıl çağımda
Hələ də ağ atlı oğlan olaram.
Xeyri yox, axtarıb yoruldum əbəs,
Yenə bu adamın yadam içində.
Hansı köynəyimi geyinim de bəs?
Nə üzlə dolanım adam içində?