gördüyün gövdənin daxili boşdur,
məni yığsan qum dənəsi qədərəm.
ayağım zəncirdə, ruhum ki quşdur,
yer tutmasa qalxıb göyə gedərəm.
boyuma aldanıb yanılma amma,
bir əlim göydədir, biri yerdədir.
yıxıla bilərsən, mənlə dayanma,
yolları düz deyil - dünya girdədir.
rəngləri göstərir mənə qaradan,
dünyaya bu qara gözdən baxdırır,
bəs məni bu qədər kiçik yaradan
cahanı ağlıma necə sığdırır?
məni soyuq bilmə, mən qış deyiləm,
içimdə bir bahar günəşi çıxır,
amma ki qorxuram çiçək açmağa.
nə tənbəl nə də ki yavaş deyiləm,
yerimi, yolumu yaxşı bilirəm,
hələ tələsmirəm sənə qaçmağa.
olar ki dilimə sahib durmaram,
səni pıçıldaram, səni anaram,
dilimdən adını oğurlayar yel.
olar ki eşqinə düşüb yanaram,
səni daşqınına alıb aparar
mənim alovumu söndürən bu sel.
üzünə baxanda ağlamıram ki
gözümün yaşına qarışıb, axıb
kövrək yanağımdan süzülməyəsən.
açıq ovucumu bağlamıram ki
yarımçıq qalmasın dualarım, sən
əlimin içində əzilməyəsən.
səni ürəyimdə saxlamıram ki
iş ola canımdan can gedə bir gün
olar ki səni də alar içindən.
səni gizlədirəm sərt qışlarımda,
yerini özüm də tapa bilməyim,
adını çəkəndə dilim tutulsun.
səni gizlədirəm qarğışlarımda,
gözünə baxanın gözü tutulsun,
əlinə dəyənin əli tutulsun.
sənin gülüşünə şər qarışmasın,
sənin ayağına daş dolaşmasın,
hər nəyə, hər kimə nə olur olsun.
qoy mənim varlığım da unudulsun,
bir daha adımı təkrar eləmə,
qurbanam, yerini aşkar eləmə.
ocaq yanır, tüstüsündən bilirəm,
çöküb paltarıma, çöküb saçıma,
çöküb ürəyimə - qanım qaralıb.
üstünü örtmüşəm, günüm qaralıb.
üfürmüşəm, su tökmüşəm,
sönməyib,
ömür keçib,
qaralmışam hisindən.
ömür keçib,
əlim yanıb közündən.
ocaq yanır, istisindən bilirəm.
ocaq yanır,
kim inanmır, kim inanır
bilmirəm...
ocaq yanır,
yanır yansın, bilmirəm
el-aləmi oda verən bu ocaq
niyə mənim ürəyimi isitmir?
ocaq yanır, işığından bilirəm.
gözlərimi qamaşdırır,
məni yolumdan çaşdırır.
ocaq yanır,
ürəyimi qaynadır,
göz yaşımı daşdırır.
üst-başımı sel yuyur.
el-aləmi suya boğan bu yağış
niyə mənim ürəyimə su səpmir?
özüm sənə gəlmişəm,
bəxtim səndən yan keçib,
kölgəmin izi düşən
yerdən bir insan keçib.
öz-özümdə varmışam,
səndə başa çatmışam.
yolumu səhv salmışam,
soyuq qışa çatmışam.
elə bilmə mən qaram,
yazımı qış eləmə.
yad ürəkdə qalmaram,
mənə qarğış eləmə.
üzümə külək vurur,
bu hiss mənə tanışdı,
ayağımı su yuyur,
dəniz mənə tanışdı.
dalğalar ürəyimi
niyə qəribsəyir bəs?
silib ayaq izimi
niyə təmizləyir bəs?
qoynuna sığındığım
sahil məni yad bilir,
quşlar məni qul görür,
balıqlar azad bilir.
bir ovuc göz yaşını
borc alıram dənizdən,
buludların qoynuna
ucalıram dənizdən.
divar-divar dalğalar
ovulub toza dönür,
dəniz kimsəsiz qalan
bir yetim qıza dönür.
aldığım borc sonuncu
qalasıdı dənizin.
gözlərimdən tökülən
balasıdı dənizin.
