Küləyə bürünən

Ey gözləri günəşlə bir açılan,
Ey küləyin yorğanına bürünən,
Ey hər səhər ümidləri uçulan,
Ey aynada özünə yad görünən...

Aynaların günahı yoxdur, əşşi,
Küləkdən qayğı da gözləmək olmaz.
Buludsuz səmadan baxan günəşi
Gözləri açıqkən izləmək olmaz.

Bağla gözlərini, ürəyini də,
Zərbənin üstünə zərbə dəyəcək.
Keçmişdən iz dolu kürəyini də
Kədərlər qıracaq, illər əyəcək.

Saxla ürəyindən keçəni, demə,
Hisslərin dilindən sezilən deyil.
İncitmə özünü, daha qəm yemə,
Onsuz da heç bir şey düzələn deyil.

Polad qapılar

Ahü-zar könlümə yenə ev qurub

Hər gecə yuxuma kabus göndərir.

Gözlərim Günəşdir, zamanım qürub,

Yumulur, zülmətə məhbus göndərir. 

Bağlayır ürəyə gedən izləri,

Bağlayır, qapılar poladdır daha.

Bu bağlı qapıya dikib gözləri

Gözləmək boşuna inaddır daha.  

Gün keçir, ay keçir, yollar qısalır,

Sifətlər dəyişir, adlar dəyişmir. 

Addımlar uzanır, qollar qısalır,

Yaxınlar azalır, yadlar dəyişmir.

Dəyişməz gedənin boş qalan yeri,

Dəyişən qəlblərin daşa dönməsi.

Hər şeyin, hər kəsin qayıdıb geri

Dolanıb-dolanıb başa dönməsi...

Nə zaman oldu

Mən özümü qəmli musiqilərdə,
Yolumu sonsuz pilləkənlərdə,
Dostlarımı içki masalarında itirdim.

Mən günəşi ay işığında unutdum,
Gecəyə aşiq oldum,
Göz yaşlarımı buludlara bağışladım.

Mən kədəri ilk yol ayrımında tərk etdim,
Tərk etdiyim şəhərlər küsdü məndən,
Küçələrindən ayaq izlərimi sildilər. 

Mən səni küləkli günlərdə sevdim,
Eşqinə qarşı qoymaq
Küləyə qarşı yerimək kimi idi.

Dua

Qırma biləklərimi,

Məni əlsiz buraxma,

Əllərim dirəyimdi,

Ürəyimdəki daxma

Dağılmasın,

Uçmasın.

Damında yuva quran

Göyərçinlər qaçmasın.

Sözümü kəsmə mənim,

Məni dilsiz buraxma,

Yorğun ürək səsimi

Dinləyəsən,

Duyasan.

Ürəyimin kirini,

Çirkabını yuyasan.

Yenə də günəş çıxır,

Məni gözsüz buraxma,

Gözlərim yerə baxır,

Ovuclarım səmaya.

Bağlanmasın,

Dönməsin.

Gözlərim pəncərədir,

Daxmamın işıqları

Tükənməsin,

Sönməsin.

Məni var edən də sən,

Məni mən edən də sən,

Daxmamın özülünü

Sevgidən edən də sən. 

Məni sənsiz buraxma...

Yasəmən

Dumanlı gecədə günəş parlayar,

Yasəmən çiçəyi açar qış günü,

Təqvimlər bu günü ömürdən sayar,

Gərək ki bu gündən saysın ömrümü. 

Fani

Karvanlar, ordular
Keçən yolları
Tapdayıram, keçirəm.
Kimlərin ayaq izi
Ayağıma yapışır?

Yanağıma toxunan
Narın yağış damlası
Məndən uzaq bir zaman
Bəlkə on il, bəlkə də min il əvvəl
Kədərli bir atanın,
Ya tənha bir qadının,
Ya yetim bir uşağın
Gözündən yerə axmışdı.

O binanı tikən adam,
Bu ağacı əkən adam,
Qutusu yerdə sürünən
Siqareti çəkən adam
İndi hardadır görəsən?

Aldığım bu nəfəs
Bu ana qədər
Neçə ciyər dolaşıb?

Dünən gördüyüm adamlar
Bu gün də sağdılar mı?
Bu səhər yola düşənlər
Yolun sonuna çıxdılar mı?

Hər açan qönçə bir gün
Qurumuş gül olacaq.
İndi alışan ocaq
Nə vaxtsa kül olacaq.

Güzgüdən gözlərini
mənə zilləyən adam
Nə vaxt şəkil olacaq?

yalnızlıq

göydələnlər üfüqün
önünü kəsdikcə
yalnızlıq boyunları bükürdü,
betonlar torpağı əzdikcə
özümüzlə aramıza sərhəd çəkirdi
biriləri.

çoxaldıqca azalırdıq, az olurduq,
azaldıqca yorulurduq,
böyüdükcə kiçilirdi üfüq
və yollar yaxınlara aparmırdı daha,
yox olurduq,
yox edirdi "biz"ləri
"mən" sürüləri.

Susqun

- Çox çətindi, bacarmıram..

- Nədi çətin olan? Onu hələ də unutmamısan? Gör neçə il keçib.

- O da var, amma onsuzluqla barışmışam. Bilmirəm, bəlkə də özümü aldadıram.

- Görürsən heç? Yoxsa elə o vaxt gördüyündü?

- Görürəm, arada olur, pəncərədən baxanda ya küçədə oturanda, bəzən mağazaya gedir, bəzən qızını parka çıxarır.. 

- Başa düşürəm.

- Bilirsən, əslində onu görüb-görməmək heç nə ifadə etmir. 

- Unutmusan yəni?

- Bilmirəm, amma onu görmək mənə keçmişi xatırlatmır. İndi küçədə, yolda, mağazada gördüyüm qızla keçmişdə yaşananlar arasında əlaqə qura bilmirəm, elə bil yad biridi, mənim tanıdığım isə tamam başqası olubmuş kimi. Üzü tanışdı, amma özü yad.  Bilirsən mi necə, üzünü görəndə bilirəm ki, bax bu odu, amma sonra onunla yaşanmış nəyisə xatirimə gətirmək istəyəndə... Onda elə bil gözümün önünə gələn başqa adam olur. Onu gözümün önündən, qarşımdan alıb xatirimdəkilərlə birləşdirə bilmirəm.

Qorxaq adam

Gün əyildi yolların ətəyinə,
Qorxaq adam çıxdı daxmasından,
Torpağı tapdaladı,
Xəzəli əzdi,
Əlləri cibində küçəni gəzdi...

Qorxaq adam ölmək istəmirdi,
Fəqət yaşamaq,
Bitəcəyini bilərək yaşamaq,
Anlamsızlığını duyaraq var olmağın,
Hər gün zərrə-zərrə ölərək yaşamaq
Və yenidən yaranmaq durmadan.

Alnının qırışları buludları təqlid edərkən,
Qorxurdu səmaya baxmağa,
Sonsuzu görməyə.

Torpağı dırnaqlarıyla qazırdı,
Dənizi ovuclarıyla içirdi,
Alovdan qaçmırdı, amma
Səmanın altından gözləri bağlı keçirdi.

Yolların sonunu bilirdi qorxaq adam,
Günəşin yerini bilirdi.
Göylərin sahibini tanıyırdı,
Yerlərin sirrini bilirdi.

Gözünü yerə dikdi qorxaq adam,
Yolların sonunu bilirdi.
Ay taxtını qurarkən yolların başucuna
Küçəni əlləri cibində gəzdi,
Torpağı tapdaladı,
Xəzəli əzdi.

Bu şəhərin günəşi

Bu şəhərin günəşi
Dənizdən çıxır və
Dənizə batır,
Bu şəhərin günəşi
Dənizdə yatır.

Bu şəhərin günəşi
İnsanlarının bəxti ilə
Eyni rəngdədir.
O insanların gülüşü
Qaranlıq vaxtı ilə
Ahəngdədir. 

Bu şəhərin günəşi
Həyat alır, gün verir.
Kiminə işıq olur,
Kiminə sürgün verir.

Bu şəhərin günəşi
Bizləri inandırır
Ki belədir yolumuz.
Bu şəhərin günəşi
Qızındırmır, yandırır,
Kül olacaq sonumuz.

kamança

kamança səsindən kövrəlmiş idim,
üfüqə baxınca vətən görürdüm,
qoxusun alınca gül dərmiş idim,
əlimə batınca tikan görürdüm.

ayağı zəncirə bağlı azadlıq,
köksümə bir xəncər batır - əzablı...
babamı əlləri əsən, qəzəbli,
nənəmi saçını yolan görürdüm,

dörddə bir əsrdir necə yatmışım?
boğazım dənizdə, suya batmışım.
sağıma baxırdım - ögey qardaşım,
soluma baxırdım, ilan görürdüm.

sonra üfüqlərdə hilal göründü,
zəncirlər qırıldı, ilanlar öldü.
köksümün gülləri geriyə döndü,
onları birbəbir solan görürdüm.

güclənmiş, böyümüş, dirçəlmiş idim,
düşməni gözümdən itən görürdüm.
kamança səsindən kövrəlmiş idim,
üfüqə baxınca vətən görürdüm...

Vətənin kölgəsi

Bu vətənin sərhədini kim çəkib?

Boyunu kim ölçüb,

Damını tikib? 

Bu vətənin yollarını kim dartıb,

Dövrəsini kim sıxıb,

İplərini kim yığıb? 

Vətənin gövdəsi hara söykənib? 

Vətənin kölgəsi haracan çatır?

Çətinə düşəndə nə yana aşır? 

Vətənin kölgəsi nə üçün onun

Sərhədinin kənarlarından daşır?

Kin balası

Ürəyimdə kin balası

Böyüdürəm elə bil.

Əlləri kir,

Gözləri qan,

Səsi insan.

Dəridən qapıları örtmüşəm

Gözlərimin üstünə ki,

Görməsin,

Ağlamasın,

Öldürməsin.

Asfaltın qaynar yerinə

Yapışıb ayaqlarım,

Qopmur ki,

Yol alım.

İlk inadım deyil bu,

Sonuncu da olmaz. 

Axşam düşsün, 

Yer soyusun,

Heç nə yadımda qalmaz. 

Bu günahsız körpənin

Səsini də unudacam,

Əllərinin kirini,

Pasını da unudacam.

Amma necə ki, qapıları örtmək

Yuxulara kor etmir adamı,

Elə unutmaq da

Yağışdan qaçıb

Buludun altına gizlənməkdi. 

Sən sevən şeirlər

Sən sevən şeirlərin
Üstünə günəş vurur,
Sətrini yağış yorur,
Bəndini külək qırır.

Sən sevən şeirlərin
Güzgüyə əksi düşmür,
İçində dərd yetişmir,
Hekayəsi dəyişmir.

Sən sevən şeirlərin
Hərfləri həzindir,
Səslənişi səsindir,
Görüntüsü üzündür.

Sən sevən şeirlərin
Dərininə hopmuşam,
Öz-özümdən qopmuşam,
Səni burda tapmışam.

Sən sevən şeirlərin
Bədənim kölgəsidir.
Mən - sevən, şeirlərim
- Ürəyimin səsidir.

Özümü seçməmişəm

içimdə özümə nə kinlər yatır,
səhvlərimdən keçməmişəm, neyləyim?
şikayət etməyə haqqım da çatır,
özümü mən seçməmişəm, neyləyim?

bilirəm verdiyim, aldıqlarımı,
saymışam heç nəyə satdıqlarımı.
geriyə atdığım addımlarımı
cürət edib ölçməmişəm, neyləyim?

yorucuyam, başdan-başa inadam,
özümə doğmayam, hamıya yadam.
bağışlayın, mərhəmətli bir adam
olmağa and içməmişəm, neyləyim?

bəlkə bir gün heç ruhunuz duymadan
oyanaram bu zamanlı xülyadan.
məni mənə həbs eləyən dünyadan
bu günəcən köçməmişəm, neyləyim?

Mən kiməm? (2)

Bədənim, üzüm, qollarım
Mənimkidir, ya mənlədir?
Seçimim, izim, yollarım
Kimindir? Başım hərlənir...

Gözümdəki kölgə kimdi?
Üfüqümdə batan kimdi?
İçimdəki körpə kimdi?
Aynadakı adam kimdi?

Varlığım imdad diləyir
İçimdə mənlər dalaşır,
Ağlım mənə hökm eləyir,
Ürəyimdə ruh dolaşır.

Qoymur məni rahat yatım,
Qoymur unudum hər kiməm,
Bəlkə məndən yox yaradım?
Var "mən" olmağı tərgidən?

Pərişan qoca

Qırılmış pəncərə, tutulmuş baca,
Çatlamış divarlar kədərsizdi mi?
Saçları küləkdən dağılmış qoca
Pərişan halından xəbərsizdi mi?

Yağış ki isladır yanaqlarını,
Gözündən bir gilə yaş axmaz daha.
Eşitməz, bağlayar qulaqlarını,
Qayıdıb dünyaya da baxmaz daha.

Bircə ürəyinin döyüntüsü var,
Onu da küləyin səsi susdurub.
Ürək ki, həm beşik, həm də ki, məzar,
Sevdalar böyüdüb, eşqlər basdırıb.

Könlünün qırığı pəncərələrdə,
Əlinin qırışı divarda qalıb,
Gözünə ən doğma mənzərələr də
Sonuncu qazdığı məzarda qalıb.

Bilir mi, adını qalmayıb bilən?
Düşünür dünyada izi qalacaq?
Torpağa nəzərən yer dəyişdirən
Növbəti doğması özü olacaq.

Dilimin ucunda qalan

Mən yenə bitmişəm, heçəm,
Əvvəl də belə bitirdim.
Ağlımın ucundan keçən
Xəyallar hara gedirdi?

Məni məndən doğru bilən
Dostlarım məni itirdi,
Əlimin içindən gələn
Səhvlərim nələr gətirdi?

Ürəyimdə baş qaldıran
Hər üsyan ağzımda bişdi,
Dişimin dibindən çıxan
Kəlmələr hara ilişdi?

Nəydi boşqabıma dolan?
Çeynədim, çeynədim, uddum.
Dilimin ucunda qalan
Adları haçan unutdum?

Tərəzi

Qollarım səhv çəkən bir tərəzidir,
Ürəyim tərəfi ağır göstərir.
Yanağım qurumuş boş ərazidir,
Qaşlarım belləyir, əkir, göz dərir.

Yığıram kədərli gördüklərimi,
Yığdıqca düzürəm saç uclarıma,
Satıram gözümün dərdiklərini,
Nisyəni yazıram ovuclarıma.

Nisyə dəftərimdə tək sənin adın,
Üzümün dərdinə müştəri bir sən.
Mənim tərəzimə tək sən inandın,
Üzünü çevirib indi gedirsən.

Dayan bir, bəlkə də razılaşarıq
Kədərin beşini bir təbəssümə.
Bu quraq sahədə birgə yaşarıq,
Daha qəm əkmərik mənim üzümə.

qaranlıq

gecədən də böyükdür,

evimizin sakini,

kürəyimizdə yükdür

göz ağrıdan qaranlıq...

bu qaranlıqda işıq

bir küçə lampasında

bir atasız evlərin

pəncərəsində olur.

böyük qəddar divlərin

ovucunda əzilir

ədalət, gələcək, nur...

gerçək budur, səhv budur,

saraylarda çizilir -

harda işıq yanacaq,

harda günün sonudur.

insan safdır, unudur.