Qəlbimdəki uşaq

Mən gedirəm, uzağın
Adını dəyişməyə,
Qəlbimdəki uşağın
Yarasını deşməyə.

Yol boyu bir zümzümə
Dilinə ilişəcək.
Ağlayacaq, gözümdən
Bütün cahan düşəcək.

Başına sığal çəkib
Qəmini paylaşacam,
Böyük bir qayıq tikib
Dənizləri aşacam.

Düzəltdiyim qayığın
İçində tək qalmışam,
Qəlbimdəki uşağın
Oyuncağı olmuşam...

Qoca

Bura bir dərədir dağlardan uca,
Dağların bu yerə yetmir sorağı...
Gözünü yollara zilləyən qoca,
Yolların sonunu bilirsən axı...

Bilirsən harada başlayır, bitir,
Bilirsən harada yağışlar yağır..
Gözünün işığı yox olub itir,
Yerinə qəlbinin odu işarır.

Qocalıb düşmüsən əldən ayaqdan,
Əsanı ayağın özündən bilir,
Ciyərin büzüşüb, donub soyuqdan
Aldığın hər nəfəs gözündən gəlir..

Saçların içində qalıb ayazın,
Buz tutub, ağarıb, solub bir-bə-bir,
On yeddi yaşında sevdiyin qızın
Sabah cüməsidi, səni tərk edir..

gecikdim

səmada olanı yerə endirib
torpağı ayaqlar alta sərmədim,
uzaqda olana salam göndərib
yanımdan keçənə salam vermədim.

gözlədim yorulsun kişnəyən atlar,
yorulmaq bilmədən qaçıb getdilər,
belə gözləməklə keçən saatlar
ömrümün payından uçub getdilər.

gecikdim günəşin çıxan vaxtına,
dolunay vaxtı da qismət olmadı.
yağışlar çaylara dönüb axdılar,
fəqət, ovucumun içi dolmadı.

sürünmək gərəkdi indi yenidən,
yenə sürünərdim sürünməyinə,
çatmalı yer deyil gözə görünən,
gecikdim gözlərə görünməyənə..

ədalət

qələmlər güllədən iti deyilmiş,
gülüş göz yaşını basdıra bilmir,
barsız ağacın da başı əyilmiş,
iki əl tək əli susdura bilmir.

günəş qaranlıqdan çıxmağa qorxur,
küləklər dənizə boyun əyirlər,
dağların canında qalmayıb qürur,
qarğalar başını təpikləyirlər.

yerimək bizi yox yolları yorub,
doğru yolları da yıxıb söküblər,
ədalət axtaran qolları qırıb
yerinə tikanlı güllər əkiblər.

meyvəsiz ağac

çinarın kölgəsindən
məhrum olan çiçəyin
ağlamaq səsi gəlir
aldığı nəfəsindən...

heyhat, bu nə cür olar?
gözlərini açanda
nəhəng dağ boyda çinar
yoxa çıxır bir anda.

səyyahlara bənzəyir
qırılan budaqları.
yol alır uzaqlara,
duyulmur soraqları...

ələ gəlmir meyvəsi,
dostu deyil acların.
belədir hekayəsi
meyvəsiz ağacların...

qırılanda bir günə,
kötüyündən qırılır,
çiçəklər ona deyil,
bir-birinə sarılır,
elə həmişəkitək..

Dənizlərin məhbusu

Göy üzünə dənizlərin
Dərinindən baxırıq
Ki bizləri
Dənizlərə həbs ediblər,
Arada bir çıxırıq...

Xəzər vurur dalğaları,
Biz dərində...
Bakı sənin gözlərində,
Elə mən də...

Nə gözəldi səhərləri
Gözlərində əksi olan
Şəhərlərin...
Və gözlərin...

Və küləkdən
Qaçıb gələn saçlarına
Sığal çəkir barmaqlarım..
Bu dənizə həbs edilən
Saçlarına...

Manyofobiya 3

Yaşamın anlamsızlığını və necə bəsit, gülməli əsaslara söykəndiyini anlamaq və anlamağın verdiyi tükənmişlik hissi hər gün özünü yeniləyir. İşin ən yorucu yanı həyatın anlamsızlığı deyil amma, bu anlamsızlığı bölüşmək məcburiyyətində olmaq bezdirir. Sanki bir anlamı var imiş kimi davranaraq həyatdan dörd əllə yapışan qorxusuz, vəhşi və ruhsuz insan yığını ilə ən adi bir ortaqlığa belə səbrim çatmır, hər gün eyni səmaya baxmaq, eyni havadan nəfəs almaq, eyni dildə danışmaq, yaxud eyni səsləri duymaq kimi. Xoşbəxtlikdən qaçmağı dayandırsam da insanların çirkinliklərini görməkdən özümü saxlamaq günəşin işığını görürəm deyə yaratdığı susuzluğu görməzdən gəlmək kimi olardı, bacarmıram. Bəlkə də bacarmaq istəmirəm, hətta bundan utanıram. Dəyişmək, dəyişib murdar cəmiyyətin təbii bir parçasına çevrilmək düşüncəsi neçə illərdir beynimin hüceyrələrini gəmirən dəli olmaq qorxusundan daha vahiməli bir hal almağa başlayır - iyrəndiyim çirkabın içində boğulmaqdan yox, çirkaba çevrilməkdən qorxuram. Yorulmuşam.

Ağlama görüm...

Gözlərin qəlbinin astar üzüdü,
Bağlama, görüm.
Sıxma ürəyini, qaldır üzünü,
Ağlama görüm...

Sən belə susduqca qəlbim üzülür,
Qəlbində saxladığın
gözlərinə düzülür,
Saxlama görüm,
Ağlama görüm...

Su

gedənin arxasından

gözlər də su atır ki,

geri qayıda bəlkə...

zaman

bir güzgü ayırır iki dünyanı,
dünyalar arası incə cizgi - an.
gözləri möhürlü aciz insanı
güzgüyə aparan məsafə - zaman.

insan ki güzgüyə çatmağa qorxur,
qolları dirənir dirəklər kimi.
mənimsə başımda həyəcan dolu
fikirlər dolanır küləklər kimi...

fikirdən ağlım da qarışdı bəlkə,
varlığım özümə necə də yaddı.
yaşamaq zamanla yarışdı bəlkə,
ölmək qələbədi, qalmaq inaddı.

Özümə xitab

bir az da danışsan yağış yağacaq,
bir bulud keçəcək qaşımın üstdən,
qaşlarım çatılıb şimşək çaxacaq,
tüstüsü çıxacaq başımın üstdən.

bir az da ağlasan dəniz daşacaq,
saçlarım küləyə dönüb əsəcək,
dənizdə od görüb göylər çaşacaq,
balıqlar sahilə çıxıb gəzəcək.

yanacaq dənizin suyu, dalğası
qəlbinin qırmızı odundan sənin,
bir az da bitməsə könlünün yası
adın da çıxacaq yadından sənin.

bir az da gizləsən kim olduğunu
qopub gedəcəyəm canından daha,
düşüncən hər gecə bölür yuxumu,
bezmişəm bu dərdli halından daha...

gecə

ey səhər, gecəni bitirmisən ki,
sən gəlib çatanda ayağa duram?
gəlmisən, nə xəbər gətirmisən ki,
gözlərin gizlənir, qaçır? qorxuram...

gecənin gözündən axan yaşları -
şəbnəmi silməyə çalışma, olmaz.
fikirli-fikirli çatıb qaşları
ağlayan gecəyə səbəb sorulmaz.

gecənin dərdini mən bilirəm, mən.
sənin gətirdiyin xəbər dərd deyil.
onun ürək qıran kəlmələrindən
sənin zərbələrin daha sərt deyil.

qaranlıq içində boğulub ölür,
kimsə də demir ki, gecə hardadı?
zülmətin küncünə sıxılıb ölür
ki, sübhün gözləri intizardadı.

hər kəsin özgəyə günah yıxdığı
gecələr gündüzü bizə dar edir.
sonuna çatanda günün çıxdığı
hər gecə bir gecə intihar edir...

ömrümün əzizi

sən günəşin əksisən,

qamaşdırıb gözümü

kirpiyimə dəyirsən.

elə vaxtda gəlmisən,

payız örtüb yazımı,

yay olsun istəyirsən...

sən gecənin sonusan,

sənin peyda olmağın

yeni günün müjdəsi.

mən də deyiləm susan,

bəs edər toxunmağın,

gələr könlümün səsi.

səni görmək həvəsi...

görünmür dinəcəyi,

dalğalanır dənizi.

sən ruhumun nəfəsi,

sən könlümün çiçəyi,

sən ömrümün əzizi,

Güzgü

Göy üzündən yerə düşən damlalar yağış deyil,
Buludların cəsədidi ki, üstümə yıxılır.
Gözlərindən qaçıb gələn adicə baxış deyil,
Yüz illərin həsrətidi, gözlərimə yığılır.

Günəş gəlib pəncərədən mənə baxır səhərdən,
Yaxın gəlib dur önümdə, o da gözünü çəksin.
Güzgülərə baxan zaman səni görürəm hərdən,
Görən məni görə bilir güzgüdən baxan əksin?

Bu güzgünün arxasında hardasa bir yerdəyik,
O yerdi ki, uzanıram, çata bilmir əllərim.
Bəlkə elə dünya kimi özümüz də girdəyik,
Dığırlanım, çatım sənə, dəyişsin fəsillərim.

Fırlanan zərrələr

Asiman qucağımdan daha böyük olsa da,
Kəhkəşan gözlərimin qapağından kiçikdi.
Dünyada mənim kimi zərrələrdən bolsa da,
Gendə dursan dünyanın özü də zərrəcikdi.

Gözümdə böyütmüşəm bu dünyanı, amma ki,
Gözümün sərhədindən kənara çıxa bilməz.
Fəqət, ayağa qalxsa, yıxar məni. Sanma ki,
Ayağımın altdadı, əzərəm, yıxa bilməz.

Bəlkə bundandı qorxum, başına dolanıram,
O da qorxur işıqdan, çevrəsində dövr edir.
Beləcə dövran dönür, fırlanır aram-aram,
Beləcə var oluruq, beləcə zaman gedir.

Zərrələr də birləşir fırlanaraq, beləcə,
Və insan fikirləşir, "Mən bir ovuc torpağam.
Və elə torpağa da dönəcəyəm bir gecə,
Sonra dünyayla birgə mən də fırlanacağam."

...

bu otaqlar nə üçün qəmli durub əzab verir hər gələnə, gedənə? divarları, qapıları kim yorub? pəncərələr yarımçıqdı, tay mənə. tavan, gördüyün gözləri say mənə, ümid dolu, sevinc dolu, dərd dolu. bu çıraq ki gecə olur ay mənə, gün çıxanda pəncərəmiz qərb olur. bu bina baş ayaq bir binadı ki, pillələr aşağı düşürlər ancaq. yuxusuz gecələr burda nədi ki, kimsəsiz səhərlər var qucaq-qucaq. gecə pərvanələr gəlib yığılır darıxan gözlərin işıltısına. yazda quş səsindən fikir dağılır, payızda xəzanın xışıltısı var. bircə insan səsi duyula bilmir, ürəklər danışır, gözlər danışır, bu yerdə heç kəsin yuxusu gəlmir. burda qaranlıqda gözlər qamaşır.

İnsanlarıq

Göy üzünə həkk olan buludların
Qucaqlaşıb qurduğu şəkillərik,
Min illərcə göydən gələn odların
Atəşindən arda qalan küllərik.

Dənizlərin daşdığı günlər qədər
Çarpışırıq, dənizlərdə batmırıq.
Küləklərin əsdiyi yönlər qədər
Yol bilirik, küləklərə çatmırıq.

Qurduğumuz daşların altındayıq,
Əzilmişik, xəbərimiz olmayıb.
Bizdən olsa daha burda qalmarıq,
Yorulmuşuq, hələ zaman dolmayıb.

Üfüqləri yarmağa illər gərək,
Biz bir anın mində birincən varıq,
Əzdiyimiz zərrələrdən hürkərək
Öz özündən qorxmayan insanlarıq.

Qəfəs

İki kirpiyimdən qəfəs düzəldib,
Gözlərimi yumuram ki,
Getməyəsən, qalasan.
İki ciyərimdən nəfəs düzəldib,
Yaşamağı umuram ki,
Sən də nəfəs alasan.

Hardasan?

gecə gündüz sən olduğun yerdəyəm,

əllərinə nə zamandı toxunmuram,

hardasan?

bir qələmin axıb gedən dərdiyəm,

yazılmışam, oxunmuram, 

hardasan?

baxmadığım yer mi qalıb,

qalmayıb,

dörd yanımı tufan alıb,

hardasan?

yıxmadığım divarların arxasına həbs olub

baxmadığım günəşlərdə yanmışam,

göy üzünün rəngi solub,

mən ən mavi tərəfində dayanmışam,

hardasan?

divarları yıxmalıyam,

hardasan?

tufanların arxasına baxmalıyam,

hardasan?

varlığımı unutmalı,

əllərini tutmalıyam
hardasan?

Bir ayaq iziyəm

Bu yerdə varlığım gözlərə dəymir,
Bir ayaq iziyəm, itib batmışam.
Ayağım qoyduğum izlərə dəymir,
İzim var, yoxamsa, demək çatmışam.

Bilinən ən uzun yolun yolçusu,
Silinən ən kiçik zaman mən idim.
Tükənməz şeylərin bitən sonlusu,
Özünü tükənməz sanan mən idim.

Gəlmişəm çatmışam qapına sənin,
Varlığım, yoxluğum - hamısı burda.
Salam gətirmişəm adına sənin
Sahibsiz izdən ki itib yollarda.