Pərişan qoca

Qırılmış pəncərə, tutulmuş baca,
Çatlamış divarlar kədərsizdi mi?
Saçları küləkdən dağılmış qoca
Pərişan halından xəbərsizdi mi?

Yağış ki isladır yanaqlarını,
Gözündən bir gilə yaş axmaz daha.
Eşitməz, bağlayar qulaqlarını,
Qayıdıb dünyaya da baxmaz daha.

Bircə ürəyinin döyüntüsü var,
Onu da küləyin səsi susdurub.
Ürək ki, həm beşik, həm də ki, məzar,
Sevdalar böyüdüb, eşqlər basdırıb.

Könlünün qırığı pəncərələrdə,
Əlinin qırışı divarda qalıb,
Gözünə ən doğma mənzərələr də
Sonuncu qazdığı məzarda qalıb.

Bilir mi, adını qalmayıb bilən?
Düşünür dünyada izi qalacaq?
Torpağa nəzərən yer dəyişdirən
Növbəti doğması özü olacaq.

Dilimin ucunda qalan

Mən yenə bitmişəm, heçəm,
Əvvəl də belə bitirdim.
Ağlımın ucundan keçən
Xəyallar hara gedirdi?

Məni məndən doğru bilən
Dostlarım məni itirdi,
Əlimin içindən gələn
Səhvlərim nələr gətirdi?

Ürəyimdə baş qaldıran
Hər üsyan ağzımda bişdi,
Dişimin dibindən çıxan
Kəlmələr hara ilişdi?

Nəydi boşqabıma dolan?
Çeynədim, çeynədim, uddum.
Dilimin ucunda qalan
Adları haçan unutdum?

Tərəzi

Qollarım səhv çəkən bir tərəzidir,
Ürəyim tərəfi ağır göstərir.
Yanağım qurumuş boş ərazidir,
Qaşlarım belləyir, əkir, göz dərir.

Yığıram kədərli gördüklərimi,
Yığdıqca düzürəm saç uclarıma,
Satıram gözümün dərdiklərini,
Nisyəni yazıram ovuclarıma.

Nisyə dəftərimdə tək sənin adın,
Üzümün dərdinə müştəri bir sən.
Mənim tərəzimə tək sən inandın,
Üzünü çevirib indi gedirsən.

Dayan bir, bəlkə də razılaşarıq
Kədərin beşini bir təbəssümə.
Bu quraq sahədə birgə yaşarıq,
Daha qəm əkmərik mənim üzümə.

qaranlıq

gecədən də böyükdür,

evimizin sakini,

kürəyimizdə yükdür

göz ağrıdan qaranlıq...

bu qaranlıqda işıq

bir küçə lampasında

bir atasız evlərin

pəncərəsində olur.

böyük qəddar divlərin

ovucunda əzilir

ədalət, gələcək, nur...

gerçək budur, səhv budur,

saraylarda çizilir -

harda işıq yanacaq,

harda günün sonudur.

insan safdır, unudur.

Tar kimi

Qəmli nəğmələr axır
Qolumun damarlarından,
Və qolum yaşıl telləri olan
Bir tar kimi
Söykənib çiynimə...

Tellərindən asdığım kədərlər
Görünsə də intihar kimi,
Cinayətdir,
İntihar paltarı geyinib əyninə...

Qəmli nəğmələr axıb
Yol tapır ürəyimə,
Üst-başına qan bulaşır,
Qanlı-qanlı dolaşır
Vücudumu başdan-başa...
Niyə?! Niyə?!

Niyə vurmaq tarımın tellərinə
Belə qanlı və qəmlidir,
Bax ki, susmaq zülmlərin
Ən ağırı və susmaqdan ərdəmlidir
Qanlar içində qalmaq...

Öz tarımın tellərinə sıxılmaq,
Canına qəsd edən insanlar kimi,
Və qolları qanlar içində
Telləri qırılmış tar kimi...

Səfər günü

Sahildə tək gəmiyəm,
Hələ yol almamışam,
Bu gün səfər günüdür...

Üfüq xətti kimiyəm,
Ayrılıq salmamışam,
Amma elə görünür...

Bu dənizin canında
Bir fırtına yatır ki,
Yelkən açsaq oyanar.

Gedənin arxasından
Gözlər də su atır ki,
Bəlkə geri qayıdar...

Yenə məmləkətə yağışlar yağır

Torpağın canından soyuq tər axır,
Buludlar ağlayır,
Səma car çəkir,
Yenə məmləkətə
Yağışlar yağır...

Sevgilim,
Bu yağış dağlardan gəlib,
Orda tikan görüb,
Orda gül görüb,
Kim bilir nə qədim çağlardan gəlib,
Kimi əsir görüb,
Kimi hür görüb?

Mənim bu ürəyim
Hür olmaq istər,
Yağış sularında durulmaq istər,
Azad səmalarda qanad çırparaq
Sənə hər gün yenə vurulmaq istər.

Nə çətindir,
Dərdə bax!
Qara buludlar alıb
Hər küçəni birbəbir.
Güvənməyə bircə dağ,
Bir də qolların qalıb.

Sevgilim,
Fırtına, boran gələndə
Sığınma yerimdi sənin qolların.
Sənin əllərinə,
Dünya gözəli,
Bənzəmir vətənin qırış yolları..

Gecənin qarasından qorxuram

Al dağları tapdağının altına,
Sus, günəşin alovunu üfürmə,
Sus ki salma yadıma,
Sus, gecənin qarasından qorxuram.

Dinlə, mən də susuram,
Sən dərya, dəniz
Və sən
Coşan dalğalar kimi..
Dinlə, nə susmuşuq biz..

Al əlimdən ormanları
Yanmasın,
Yağ səhərin, yağ gecənin üstünə,
Yağ ki bu insanları
Al kədərin əlindən.

Tut səhərin əlindən,
Sakit-sakit, danışmadan, dinmədən,
Kimsə sənin yağdığını bilmədən...

Ver əlini,
Gəl, gecənin qarasından qorxuram,
Gəl, gündüzün ortasında tap məni...

Səhər şehi, göz yaşı

Qopmuş yarpaq,
Üzərində səhər şehi -
Göz yaşı.
Yuvasından düşüb ölmüş
Sərçənin
Məzar daşı..

Ayrılığın hədiyyəsi ağacdan,
Ağac ki, yorğun, qoca..
Əbədi yadigar məzara,
Ağaca
Sağalmayan bir yara..

Mən ki qəmgin,
Əllərimdə qanıyla o sərçənin,
Dolaşıram,
Gözlərimdə səhər şehi,
Göz yaşı...

Qəlbimdəki uşaq

Mən gedirəm, uzağın
Adını dəyişməyə,
Qəlbimdəki uşağın
Yarasını deşməyə.

Yol boyu bir zümzümə
Dilinə ilişəcək.
Ağlayacaq, gözümdən
Bütün cahan düşəcək.

Başına sığal çəkib
Qəmini paylaşacam,
Böyük bir qayıq tikib
Dənizləri aşacam.

Düzəltdiyim qayığın
İçində tək qalmışam,
Qəlbimdəki uşağın
Oyuncağı olmuşam...

Qoca

Bura bir dərədir dağlardan uca,
Dağların bu yerə yetmir sorağı...
Gözünü yollara zilləyən qoca,
Yolların sonunu bilirsən axı...

Bilirsən harada başlayır, bitir,
Bilirsən harada yağışlar yağır..
Gözünün işığı yox olub itir,
Yerinə qəlbinin odu işarır.

Qocalıb düşmüsən əldən ayaqdan,
Əsanı ayağın özündən bilir,
Ciyərin büzüşüb, donub soyuqdan
Aldığın hər nəfəs gözündən gəlir..

Saçların içində qalıb ayazın,
Buz tutub, ağarıb, solub bir-bə-bir,
On yeddi yaşında sevdiyin qızın
Sabah cüməsidi, səni tərk edir..

gecikdim

səmada olanı yerə endirib
torpağı ayaqlar alta sərmədim,
uzaqda olana salam göndərib
yanımdan keçənə salam vermədim.

gözlədim yorulsun kişnəyən atlar,
yorulmaq bilmədən qaçıb getdilər,
belə gözləməklə keçən saatlar
ömrümün payından uçub getdilər.

gecikdim günəşin çıxan vaxtına,
dolunay vaxtı da qismət olmadı.
yağışlar çaylara dönüb axdılar,
fəqət, ovucumun içi dolmadı.

sürünmək gərəkdi indi yenidən,
yenə sürünərdim sürünməyinə,
çatmalı yer deyil gözə görünən,
gecikdim gözlərə görünməyənə..

ədalət

qələmlər güllədən iti deyilmiş,
gülüş göz yaşını basdıra bilmir,
barsız ağacın da başı əyilmiş,
iki əl tək əli susdura bilmir.

günəş qaranlıqdan çıxmağa qorxur,
küləklər dənizə boyun əyirlər,
dağların canında qalmayıb qürur,
qarğalar başını təpikləyirlər.

yerimək bizi yox yolları yorub,
doğru yolları da yıxıb söküblər,
ədalət axtaran qolları qırıb
yerinə tikanlı güllər əkiblər.

meyvəsiz ağac

çinarın kölgəsindən
məhrum olan çiçəyin
ağlamaq səsi gəlir
aldığı nəfəsindən...

heyhat, bu nə cür olar?
gözlərini açanda
nəhəng dağ boyda çinar
yoxa çıxır bir anda.

səyyahlara bənzəyir
qırılan budaqları.
yol alır uzaqlara,
duyulmur soraqları...

ələ gəlmir meyvəsi,
dostu deyil acların.
belədir hekayəsi
meyvəsiz ağacların...

qırılanda bir günə,
kötüyündən qırılır,
çiçəklər ona deyil,
bir-birinə sarılır,
elə həmişəkitək..

Dənizlərin məhbusu

Göy üzünə dənizlərin
Dərinindən baxırıq
Ki bizləri
Dənizlərə həbs ediblər,
Arada bir çıxırıq...

Xəzər vurur dalğaları,
Biz dərində...
Bakı sənin gözlərində,
Elə mən də...

Nə gözəldi səhərləri
Gözlərində əksi olan
Şəhərlərin...
Və gözlərin...

Və küləkdən
Qaçıb gələn saçlarına
Sığal çəkir barmaqlarım..
Bu dənizə həbs edilən
Saçlarına...

Manyofobiya 3

Yaşamın anlamsızlığını və necə bəsit, gülməli əsaslara söykəndiyini anlamaq və anlamağın verdiyi tükənmişlik hissi hər gün özünü yeniləyir. İşin ən yorucu yanı həyatın anlamsızlığı deyil amma, bu anlamsızlığı bölüşmək məcburiyyətində olmaq bezdirir. Sanki bir anlamı var imiş kimi davranaraq həyatdan dörd əllə yapışan qorxusuz, vəhşi və ruhsuz insan yığını ilə ən adi bir ortaqlığa belə səbrim çatmır, hər gün eyni səmaya baxmaq, eyni havadan nəfəs almaq, eyni dildə danışmaq, yaxud eyni səsləri duymaq kimi. Xoşbəxtlikdən qaçmağı dayandırsam da insanların çirkinliklərini görməkdən özümü saxlamaq günəşin işığını görürəm deyə yaratdığı susuzluğu görməzdən gəlmək kimi olardı, bacarmıram. Bəlkə də bacarmaq istəmirəm, hətta bundan utanıram. Dəyişmək, dəyişib murdar cəmiyyətin təbii bir parçasına çevrilmək düşüncəsi neçə illərdir beynimin hüceyrələrini gəmirən dəli olmaq qorxusundan daha vahiməli bir hal almağa başlayır - iyrəndiyim çirkabın içində boğulmaqdan yox, çirkaba çevrilməkdən qorxuram. Yorulmuşam.

Ağlama görüm...

Gözlərin qəlbinin astar üzüdü,
Bağlama, görüm.
Sıxma ürəyini, qaldır üzünü,
Ağlama görüm...

Sən belə susduqca qəlbim üzülür,
Qəlbində saxladığın
gözlərinə düzülür,
Saxlama görüm,
Ağlama görüm...

Su

gedənin arxasından

gözlər də su atır ki,

geri qayıda bəlkə...

zaman

bir güzgü ayırır iki dünyanı,
dünyalar arası incə cizgi - an.
gözləri möhürlü aciz insanı
güzgüyə aparan məsafə - zaman.

insan ki güzgüyə çatmağa qorxur,
qolları dirənir dirəklər kimi.
mənimsə başımda həyəcan dolu
fikirlər dolanır küləklər kimi...

fikirdən ağlım da qarışdı bəlkə,
varlığım özümə necə də yaddı.
yaşamaq zamanla yarışdı bəlkə,
ölmək qələbədi, qalmaq inaddı.

Özümə xitab

bir az da danışsan yağış yağacaq,
bir bulud keçəcək qaşımın üstdən,
qaşlarım çatılıb şimşək çaxacaq,
tüstüsü çıxacaq başımın üstdən.

bir az da ağlasan dəniz daşacaq,
saçlarım küləyə dönüb əsəcək,
dənizdə od görüb göylər çaşacaq,
balıqlar sahilə çıxıb gəzəcək.

yanacaq dənizin suyu, dalğası
qəlbinin qırmızı odundan sənin,
bir az da bitməsə könlünün yası
adın da çıxacaq yadından sənin.

bir az da gizləsən kim olduğunu
qopub gedəcəyəm canından daha,
düşüncən hər gecə bölür yuxumu,
bezmişəm bu dərdli halından daha...