mən idim

meşə idim, yolun məndən keçəndə
düzən olub yollarına sərildim,
payız gəlib bütün quşlar köçəndə
yanağına qonan sərçə mən idim.

gecə idim gözlərini yumduğun,
səhər oldum, budu səni çaşdıran.
zərif bahar mehi idi umduğun,
külək oldum dənizləri daşdıran.

səni yayın qızmarından gizləyən,
kölgəsində dayandığın dağ mənəm,
demisən ki, kimdi məni izləyən?
özüm durub gəlmişəm ki, bax, mənəm.

həyat yuxusu

yatmaq necə gözəldir,
yuxu necə gözəldir.
həyat bizə yuxudan
kiçik-kiçik ölümlər
yox oluşlar düzəldir.

saçımızdan sallayır
ağ günləri birbəbir,
oxşayır, sığallayır
başımızı uşaqtək,
bilməyək ölüm gəlir.

dolanır sarmaşıqtək,
gövdəmizə çatanda
canımızdan su alır,
həyat hər boy atanda
zamanımız daralır.

ehey, yuxusu qaçan,
qaçan deyil, sevinmə,
əbədiyyət yuxusu.
yat, yuxudan doyunca,
həyat da başın üstə
sənə lay-lay oxusun.

Kədərin

bahar güllərindən əlcək hörürəm,
əlimdən qoxusu getmir kədərin.
bir çiçək, bir meyvə verməz, görürəm,
kökündən tikan da bitmir kədərin.

ağıza almalı deyil, pis dadır,
zəhərə bənzəyir, səni aldadır,
baxma ki zəhərlə eyni yoldadır,
dadına zəhər də yetmir kədərin.

ölənlər yuxudan oyananadək,
günəşin işığı dayananadək,
ürək çıraq olub tam yananadək
bircə zərrəsi də itmir kədərin.

boşa ürəyimdə kotan sürürəm,
bəhəri bir xeyir etmir kədərin,
bir çiçək, bir meyvə verməz, görürəm,
kökündən tikan da bitmir kədərin.

Sərhədləri yıxan qadın

Sərhədləri vurub yıxan qadının,
Gözlərində günəş çıxan qadının
Saçlarında ulduzları sayıram.

Üfüqlərdən durub baxan qadının
Baxışında gündüzləri sayıram.

Yuxuda da onu sayıqlayıram,
Darıxıram, darıxıram, gülürəm,
Sonra gedib sarılıram gecəyə.

Hərdən olur, yoruluram, yenə də
Çıxıb gecə o olmayan küçəyə
Adındakı qaranlığı gəzirəm.

Hərdən olur, yoruluram, bezirəm,
Qaranlıqda tapmayanda izini.

Hərdən olur görmədən də sezirəm,
Səhər mehi olub əsən qadını,
Gecə göy üzündə gəzən qadını.

İstəsə günəşi gecə görsənir,
İstəsə gecəsi gündüzlər gəlir
Aydan saçına tac taxan qadının.

Sərhədləri vurub yıxan qadının,
Gözlərində günəş çıxan qadının
Saçlarında ulduzları sayıram.

Üfüqlərdən durub baxan qadının
Baxışında gündüzləri sayıram.

zənn edir

baxışın olsa da mənə hədiyyə,

çox baxma işığı itməsin deyə.

gözəl gözlərinin güzgüsü niyə

məni olduğumdan böyük zənn edir?

həsrətin örtdüyü yandandı bəlkə,

arada dayanan yoldandı bəlkə.

yarısı səndədi, bundandı bəlkə,

görənlər qəlbimi bölük zənn edir.

palçığa batanda bəlkə görünmür,

fəqət nə olsa da işığı sönmür.

həqiqət dalınca keçməyən ömür

günəşi gecələr sönük zənn edir.

sən də bilirsən ki, həsrətlər əbəs,

qəlblər arasına məsafə girməz.

yalnızca ürəyi daşdan olan kəs

insanı bir qucaq sümük zənn edir.

Bu yol

Önüm, arxam dolu ayaq izlərim,
Bir yoldayam, uzunluğu boyumca.
Bu yoldu ki, mənim yorğun gözlərim
Qarış-qarış çəkib illər boyunca.

Palçığını bir işıq təmizləyir,
İsinir, bərkiyir palçıq tərəfi.
Bu yol mənim əllərimə bənzəyir.
Göy üzünə baxır açıq tərəfi.

Nə zamandır ayaqlarım yorulub,
Bu yerdə durmuşam, addım atmıram.
Elə mən də bir aşılmaz yol olub
Uzanıram, uzanıram, çatmıram.

Darıxma

Səhər kələyini kəsən küləklər,

Axşamı mənimlə birgə bitirir.

Pərişan saçından əsən küləklər

Qamaşan gözümə salam gətirir.

Yağışda ovcuna tökülən sular

Mənim gözlərimdən uçub gəliblər. 

Sənin ürəyindən keçən arzular,

Mənim ürəyimə möhürləniblər. 

Darıxma, günəş ki görürsən orda,

Mən də o günəşin işığındayam.

Səma da eynidi, qış da, bahar da.

Nə olsun mən bir az uzağındayam?

pəncərələr

sənlə mən eyni evdən
əks yönlərə baxan
iki kiçik pəncərə.
baxışırıq nə vaxtdan.
bilirsən, dünya kürə,
sevgi də sonsuz olur.

bəzən gəlib su dolur
çərçivəmin içinə,
sonra mən ağlayıram.

sonra da aram aram,
o su gedir qarışır
elə həmən yağışın
sənin gözündən axan
damcılarına.

səhər səni isidən
günəşin şüaları
axşam gözümə batır.
bu evin adamları
səhər sənlə oyanır,
gecələr mənlə yatır.

bəlkə nə vaxtsa sənlə
qovuşarıq, nə bilim.
qocalanda bəlkə də
gözəl bir bayram günü
eyni tonqal içində
alışarıq, nə bilim.

kaş ki, deyirəm hərdən,
sənlə mən eyni evdən
eyni yönlərə baxan
pəcərələr olardıq.

ya iki qonşu evdən
əks yönlərə baxan.

həyat və ölüm

biz həyatı

içinə sığdığımız,

keçmişə yığdığımız, 

biz ölümü

gələcəyə saxladığımız

günlər qədər tanıyırıq.

həyat

elə içinə sığdığımız,

keçmişə yığdığımız 

günlər qədərdi.

amma ölüm

gələcəyə saxladığımız

günlər qədər deyil.

biz həyata 

bir an qədər yaxın,

bir ömür qədər uzağıq. 

biz ölümə

bir an qədər yaxın,

zaman qədər uzağıq. 

ölüm həyatın

ən böyük parçasıdı.

həyat

ölümə gedən yolların

ən qısasıdı. 

Qüds məsələsi

ağaclar qırılmır külək səsindən,
qüvvədən qırılır, gücdən qırılır.
ölümdən gizlənən qan ölkəsində
körpələr elə bir ucdan qırılır.

üzünü gizlədən körpə, dayanma,
qaç, yenə əli-boş deyil gələnlər.
həqiqət hər yerə yazılır, amma,
güllənin önündə sınır qələmlər.

gümüş bilərzik

günəşə baxanda qamaşdığıtək
gözlərim gözündən ayrılan deyil.
gümüş bilərziyin düşdüyü bilək,
qorxma, əllərimdən sıyrılan deyil.

yoxsa ki

vurulmaq qəlbini bölmək deməkdi,
qoparıb özgəyə yollamaq deyil.
unutmaq üstünü örtmək deməkdi,
yoxsa ki ağıldan tullamaq deyil.

gözləmək zamana yenilməməkdi,
zamanla döyüşmək, yarışmaq deyil.
gizləmək bir şeyi heç bilməməkdi,
yoxsa ki özünə danışmaq deyil.

sarılmaq belinə kəmər hörməkdi,
əlləri, qolları bölüşmək deyil.
darıxmaq güzgüdə onu görməkdi,
yoxsa ki yuxuda görüşmək deyil.

qundaq

əsgər, ayaq saxla, keçmə son dağı,
bu ki yer üzünün son dağı deyil.
körpələrin gül qoxulu qundağı
sənin silahının qundağı deyil.

ağac və insan

pəncərəmin önündəki
xəzəl yığını
ağacın torpağa borcudu,
ağacın torpaqdan çəkdiyi sudu,
geri qaytarır.

mənim gözlərimdən axan
şəxsi mülkümdü,
canımın suyudu, tökülüb gedir.
buxarlanmış göz yaşımdan
yağış yağan
viran qalmış ölkəmdi,
sökülüb gedir.

ağaclar bu fəsil
budağından tökdüklərini
gələn il
yenidən bitirmək üçün
canından atır.
ağaclar torpağa gömdüklərinin
üstündə yatır.

insan bu gün
gözündən tökdüklərinin
içində özü də süzülür.
insan torpağa gömdüklərinin
altında əzilir.

pis şeir

əzablarla dolu bir əhvalatı
bəyənirsənsə,
əzablarla dolu bir həyatı
bəyənirsən mi?
axı şeir elə həyatdandı.
bu şeirin həyatdan fərqidi bəlkə?
pis həyat ən dolu keçəndisə,
pis şeir ən boş olandı.

Sənin əllərin

sənin əllərinə bəyaz yaraşır,
mənim əllərimə
sənin əllərin.
mənim əllərimə öz adını yaz.

sənin saçlarına
sığal yaraşır,
sənin saçlarına günəş can verir.
mənim saçlarıma sənin əllərin
həyəcan verir.

sənin yanağına
gülüş yaraşır,
gülüş yanağına sədaqətlidi.
mənim yanağıma sənin əllərin
əmanət kimi.

sənin ürəyinə
sevinc yaraşır,
sənin ürəyinə mənim əllərim
toxunur, çaşırsan,
donub qalırsan.
mənim ürəyimə sənin əllərin,
mənim ürəyimə
sən yaraşırsan.

stəkan

masamın üstündə duran istəkan,
istisən, soyuqsan bilə bilmirəm,
necə sən bu qədər kirli olmusan?
səni təmizləyib, silə bilmirəm.

için də, çölün də bir idi sənin,
indi ürəyində nələr var nələr.
qəlbinin dibinə çökən kir nədi?
çay deyil, çay olsa qoxusu gələr.

kimlər, kimlər samovara od vurub,
gördülər qəlbi boş, tək qaldığını,
beyninin içini nəylə doldurub,
aldılar əlindən şəffaflığını?

bir söz də deməyə qorxuram sənə,
ürəyin qırılsa, əlim qanayar.
buraxıb get desəm, sənin səsinə
qonşular yuxudan hürkər, oyanar.

olmaya könlünə eşq düşüb, nədir?
sevdiyin qadın ki qırıq aynadı!
sən mənim işimə yara hələ bir,
hazırlaş, çayımın suyu qaynadı.

Olsun

Gülüşün suda qaçan uşağın
Ayaq səsi kimi olsun,
Kirpiklərin qapısı açıq bülbül qəfəsi kimi,
Gözlərini azadlığa səsləsin.
Ağlasan, göz yaşların
Su həsrəti çəkən ağacları bəsləsin,
Saxlasan göz yaşlarını,
Qəlbinə su çiləsin göz bəbəklərin,
Ya da islatsın saçlarını
İçəridən...
Dilindən çıxan kəlmələr
Piano üzərində rəqs edən barmaqlar kimi,
Barmaqların
Saçlarına sığal çəkən daraqlar kimi,
Yanaqların
Yarpaqlar kimi olsun,
Bir hava soyuyanda
Bir də utananda rəngini dəyişsin.
Ürəyinin istisində
Ən gözəl yeməklər bişsin,
Səbrinin soyuğunda qızmar əzablar donsun,
Ağrıları örtsün qar, xəzan
Və sevgin günəş kimi olsun,
Görünməsən də bilim ki,
Ordasan.

Saçını otlara calayan qarı

Bu qədər əzabı necə çəkmisən,
Sənin ki qələmin çoxdan tükənib.
Özünlə arana divar tikmisən,
Kərpicin, torpağın, taxtan tükənib.

Kədər gəlib qapına dayananda
Bir şərik çıxmayıb ağrı-acına,
Nazın çəkilməli olan zamanda
Ürəyin çəkilib dar ağacına.

Özün də özünə həmdəm olmadın,
Üzünün qırışı qanayan qarı,
Canına hopmaqçün qara torpağın
Saçını otlara calayan qarı.

Sənə kimsələrdən fayda yoxdu, yox,
Ölsən də, qalsan da bilən bir mənəm.
Çörəyin qutarıb, çay da yoxdu, yox,
Mən də uzunca ac qala bilmərəm.

Gedirəm, bağışla, qurbanın olum,
Hər nahar qəm yemək çətindi, neynim,
Məni də başa düş, uzaqdı yolum,
Ürək qal desə də, get dedi beynim.

Bilirəm, yenə də tək qalacaqsan,
Yenə divarlara qəm çəkəcəksən,
Saçını otlara bağlayacaqsan,
Torpağın canına dərd əkəcəksən.

Üstünə yağışlar, qarlar yağacaq,
Divarın küləkdən qoruyan deyil,
Gözündən torpağa sözlər axacaq,
Sözlənmiş yanağın quruyan deyil.

Otur tək-başına, ölümü gözlə,
Çıxıb gedəcəksən səssiz-səmirsiz.
Tikdiyin divarı otların üstə
Yıxıb gedəcəksən səssiz-səmirsiz.

yığış gedək

oğullar atalardan əvvəl ölürsə,
demək ki, güllələr
yağır yağıştək.
hələ ki körpələr gülürsə
əgər,
tez ol, gəl,
yığış gedək
ki, nəvələr ölməsin,
babalarından əvvəl.