Gələcəkdən məktub -_-

Salam, Müzəffər. bu ismarıcın yazılma tarixi uzaqdır, sənin hazırda yaşadığın dövrdən uzaqda. Fatalemental təqvimi ilə Ⅶ;%" ildən sənə bu məktubu yazıram. ilk əvvəl bu məktubu yazmaq istərkən Müzəffər mənə imkan vermədi, dedi qoy o öz səhvlərini özü görsün, peşman olacağı addımlar atsın, yanlız bu yolla o mən ola bilər. Uzun müddət mən də bu qərarın düzgün olduğunu düşündüm, amma indi Müzəffərin Mayamidaki otellərin idarəsi ilə bağlı ortaya çıxmış problemləri həll etmək üçün Mayamiyə yollanıb və mən qısa bir vaxt taparaq sənə aşağıdakı məlumatları vermək istərdim: ( gələcəyinlə bağlı)

- Leyla ilə Mecnunun bütün ekibini bir yerə yığıb "Leyla ile Mecnun 2" dizisini Onur Ünlüyə çəkdirdin. -Ağ Bentli alıb, qayadan aşağı ataraq, "kaç para lan bi bentli" deyərək qəhqəhə çəkdin. - 1 milyard dollar ayıraraq, uzun araşdırmaların başlanmasını istədin hansıki bu araşdırma sonunda həkimlər Mətinin beynindən "gopalius" hüceyrələrini çıxardılar və hazırda Mətin basıb-bağlamır. - 2014 ildə "kitaydan mal gətirib burda satarıq" deyə başlatdığın ideya hazırda "Sopolus" adı ilə bütövlükdə "Amazon" və "Ebay"ın dövrüyəsindən daha çox pul gətirir. -2015 ilin fevral ayında 107 nömrəli avtobusun sürücüsü arxadakı yerləri həmişəki kimi hamıdan tez tutduğumuz üçün yerindən durub, yanımıza gəldi bu neçə illər ərzindəki performansımıza görə bizə alqışladı və "107 passenger fondation" tərəfindən bizə aylıq təqaüdlərin ayrıldığını dedi. - "bekarlığa elveda" partisində colava araq qatıb səni içizdirib rəqqasələrlə şəkil çəkdirib instagramda paylaşdığın şəklə baxmayaraq ..... ilə toyunuz baş tutdu, bir oğlun və bir qızın var, bu yaxınlarda da baba olacaqsan.

-Savalan Süleymanov

Manyofobiya 2

Özüm özümü aldatmaqdan və hər dəfəsində dediyim yalana inanmaqdan, azmış kimi yalana inandığımı özümdən gizlədiyimi bilməkdən utanıram. Təsəlli verilməsinə elə ilk gündən nifrət edirəm, "düzələcək". Heç nəyin düzəlməyəcəyinə, istəsəm də istəməsəm də hər zaman acı çəkəcəyimə əminəm. Əmin olmasaydım bəlkə də heç acı çəkməzdim, ya da yenə özümə yalan deyib utanc içində çırpınardım. Əlimə bir şüşə götürüb yerə tullamaq, parçalanarkən çıxardığı səsdən və yalın ayaqla şüşə qırıntılarının üstündə yeriməkdən - canımın yanmasından həzz almaq istəyirəm. Bu ki dəlilikdi. Mənə qızmar günəş altında, səhrada kilometrlərlə uzanan asfalt yollar lazımdı, yeridikcə yanan ayaqlarımı, günəş vurduqca kor olan gözlərimi hiss etmək, o əzabın içində yaddaşımı, bütün bildiklərimi unutmaq - hər şeyi yenidən başlamağa hazır olmaq, özümü aldatmaq istəyirəm. Yalnız belə olarsa mən öz yalanıma inandığımın fərqinə varmaram. Bilsəm də bir şey dəyişən deyil, özümdən utanmağa, yaşamaqdan bezməyə çox səbəb tapa bilərəm, bu ki gülümsəməkçün bəhanələr tapmaqdan çox daha asandı. Amma mən çox gülümsəyirəm. Çox düşünürəm. Ən böyük problemim də bəlkə elə budu: lazımsız hadisələri, lazımsız insanları, lazımsız hər nə varsa hamısını düşünürəm. Dəli olmağa bəs edəcək qədər düşünürəm, dəli olmuram.. Ağlımı itirmədiyim hər anı ağlımı itirmək qorxusuyla keçirirəm, bezmişəm. Bezmişəm!

Yuxuda əlini tutmuşdum gecə #2

Yuxuda əlini tutmuşdum gecə,
Əllərim istiydi, əllərin soyuq..
Bilmirəm gəlmişdik bir yerə necə,
Günlə ay nədisə, sənlə mən oyuq..

Əgər gördüklərim yuxu olmasa,
Qar adam Günəşlə necə baxışar?
Əriyib məhv olar yaxın dayansa..
Bu necə yuxuydu kabusa oxşar?

O yuxu uzaqda keçən bir ilmiş,
Qəlbim gələcəyi yuxuda duymuş,
Sən demə əllərin soyuq deyilmiş
O soyuq qəlbimin soyuqluğuymuş..

Yazdığım sətirlər deyilmiş yalan,
Günəş qar adamı sevərmiş məgər..
Əllərim əlinə dəyər bir zaman,
Yuxular gerçəyə dönərmiş məgər..

Nə qədər sevirəm?

Yol boyunca uzanan taxıl zəmiləri,

Qəfəsdən azadlığa çıxmış

Bülbülün xoşbəxtliyi,

Yuvasıyçün darıxmış

Köçəri quşların həsrəti,

Yoxsa mənim sevgim daha böyükdü?

Kiçik qara qarışqanın qisməti

Əzilmək imiş.

Qışqırır, ağlayır, "bu necə yükdü?"

Sənin də qismətin

dəlicə sevilmək imiş,

O zavallının əzilərkən can ağrısı

Yoxsa mənim sevgim daha böyükdü?

Sahili tutmuşdu dənizin qarğışı

İndilərdə okeanlar da bölük-bölükdü

Sönmüş dəniz fənəri..

Fənərsiz gecənin qaranlığı..

Dənizçilərin hünəri

Yoxsa mənim sevgim daha böyükdü?

Bülbül dadacaqsa azadlığı

Qarışqa dirilib sağalacaqsa

Fənərlər yenidən yanacaqsa

Əgər biz istərsək,

Quşlar yuvalarına dönərsə,

Dünyada bütün üzlər gülərsə

Və tək çarə biz isək

Sevgim niyə az olsun ki nədənsə?

Yer kürəsinin ən kənarı

qar yağışı kimi torpağın üstünə səpələnən insan parçaları nəfəsləri kəsən küləkdə yer kürəsinin ən kənarına sovrularaq tənhalıqlarından yalançı birliklər yaradırlar. gündüzləri yenilməz yumruq olub çıxırlar yorucu can ağrısının qarşısına. nə çarə gecələr göz yaşlarında boğulurlarsa. hər saçlarına sığal çəkənə ana, hər başlarını yasladıqlarına dost çiyni, hər adı qəlblərinə titrəmə salana eşq deyib aldadırlar bir-birilərini. amma gecəni aldatmaq necə də çətindir, ha çırpınsalar da qəlblərini dindirməkçün uydurduqları təsəllilərə inandıra bilmirlər qaranlığı. heyif sizdən, yer kürəsinin ən kənarına sovrulmuş insan yığını, heyif ən qara vaxtında ağaran saçlarınızdan. sizlər ki yad nəfəslərdən doğma ocaq qalamısınız adsız qalan dərdləriniz isinsin deyə, sizlər ki gecəylə düşmən olmusunuz gündüzün canını yandırmasın deyə. sizlər ki çayı belə ən acı halıyla sevmisiniz, indi göz yaşının duzundan mı, ya kürənin ən kənarını kəşf etmiş olmaqdan mı qorxacaqsınız?

Sən gəldin

İllərin yorğunluğunu bir yük kimi daşıyarkən çiyinlərimdə, Ayaqlarım yeriməkdən bezmişkən kimsəsiz küçələri, Ağaclar qurumuşkən yazın ortasında, Qardan geyim varkən əyinlərində, Ulduzlar tərk etmişkən gecələri, Göy üzü qaranlıqkən günün günortasında, Nifrət səpilmişkən qızılgül kollarına Və gözlərim dikilmişkən yollarına Sən gəldin..

Necə Günəş gələrsə və dağıdarsa gecənin sükutunu Necə yağış yağarsa tikanlı səhralara Necə gözəl gülərsə Aşiqlər bir birinə, Gülərüz insanlarla necə dolarsa küçə Ən qaranlıq zamanda Son ümid də solanda Sən gəldin..

Daha bezdirmir yolların uzunluğu Ən uzun yol olub qısa Ağır gəlmir illlərin yorğunluğu.. Bahar deyə bildiyim Daha bənzəmir qışa.. Az qalmışdı Kipiklərim çıxacaqdı gözlərimlə savaşa, Sən gəldin..

Bakı

şəhərin gecələri
gündüzlərindən işıqlıdısa,
və küçələri
evlərindən yaraşıqlıdısa,
demək bir yerlərdə
birinin haqqı yeyilir,
belə şəhərlərdə
salamdan çox
yalan deyilir..

həmişəlik qal

yorulmuşdum nə qədər,

yüngül ürək ağrısı

səssizcə gülən kədər

qurumuş yarpaq idi

yaraların sarğısı..

ürək də axmaq idi,

elə gülən kədər də..

bir az darıxmaq idi,

bir az qaçmaq istəyi,

istəmək hədər idi..

qırıq qapı dəstəyi,

bağlı qalan qapılar..

sevirdim gözləməyi,

məni də bu otaqdan

bir çıxaran tapılar..

tərpənmirdim yataqdan

uyuşmuşdu bədənim,

qurumuş bir bulaqdan

su gözləyən kimiydim,

yoxdu gələn-gedənim..

bəlkə də mən dəliydim

səni sevirdim deyə..

yolumu getməliydim

adını unudaraq,

öyrəşib sənsizliyə..

yuxulardan çıxaraq

gəldin günün birində..

gözlərinə baxaraq

nə deyərdin görəsən

olsan mənim yerimdə?

"mənimləsən yenə sən,

yenə məni məndən al..

istəmirəm gedəsən,

getmə, həmişəlik qal.."

02.07.2014

zərif bir külək

zərif bir külək əssin

bir tutam saç tökülsün

sağ gözünün üstünə..

bir az saçında gəzsin

yolunu azmış külək..

yavaş-yavaş sökülsün

dan yeri..

günəşi görək..

yağış yağsın üzünə,

damlaları birləşib

yanaqlarını yusun..

dönüb baxsın üzünə,

adını fikirləşib

sənə nəğmə oxusun..

o külək də mən olum

elə yağan yağış da..

əsəndə, saçlarından

düşsün hər zaman yolum..

süzülüm hər damlada

zərif yanaqlarından,

gedim, qəlbinə dolum..

....

Qəlbin bir yanı da qırıldı sevgi uğruna, 
Dəyməzdi bəlkə də incidilməyə, 
Dəyməz bəlkə əlim əlinə mən nəfəs aldıqca..
Şüşə parçaları batar görünməz qanadlarıma, 
Söndürsəm də qaranlığı görünməz qəlbimdəki ləkələr 
Sən qəlbimdə qaldıqca..
Yarım qalmış hekayənin sonunu da bilmirəm,
Uzaqlaşıram öz hekayəmin başlağıcından
Vurduğun yaralar sağaldıqca..
Üzünə baxmağa cəsarət lazım imiş,
Bunu da anladım bir boş küçədə
Məni məndən alan üzünü yada saldıqca..

Bilirsən?

Bilirsən necə çətindi? Bilirsən necə əsir əllərim? Bilirsən, hər yerdə səni görürəm? Hər insanda, hər qoxuda, hər küçədə, hər göz yaşında səni axtarıram, tapa bilmirəm, bilirsən? Bilirsən necə darıxıram? Bilirsən bəs bütün bunların səbəbkarı da sənsən? Bilirsən gecənin uzunluğunu? Bilirsən gülümsəməyin çətinliyini? Bəs bilirsən yalandan gülümsədiyimi? Bilirsən necə ağırdı yanından keçərkən başımı aşağı salmaq? Bilirsən necə çətindi üzünə baxa bilməmək? Bilirsən necə əzablıdı günahsız ola-ola günahlı imiş kimi rəftar görmək? Bilirsən necə incidir sevdiyin qarşında ola-ola görə bilməmək? Və sevdiyinin səni görmək istəməməsi nə deməkdi bilirsən? Bilmirsənsə sus, heç olmazsa sus da qoy bilənlər danışsın!

27.04.2014

bax..

Nə ədəbi cümlələr nə də şişirdilmiş kəlmələr, heç biri kifayət deyil ağlımdakıları ifadə etməyə.. İndi bir düşün ağlımda olanları ifadə etməyə gücün çatmadığı halda, ürəyimdəkiləri hansı məntiqə sığdırım? Acizəm.. Yazılar, şeirlər, sözlər.. Heç biri kafi deyil.. 
Bir musiqi bəlkə danışar mənim yerimə.. Danışardı amma belə bir musiqini yazacaq bəstəkardı çatışmayan..
Bir göz yaşı.. Bir damla danışsa mənim yerimə. Ürəyimdəki ağrıların yansıması olan göz yaşı.. Onun ki heç özünə xeyri yoxdu..
Bəlkə də lazım deyil bütün bunlar, bəlkə də gözlər danışar.. Baxsan bəlkə də hisslərimi oxuya bilərsən gözlərimdən.. Bir baxışda gizlənib bütün sirrlərim.. Yetər ki bax.. Sən bax, gerisini boş ver.. Unut bütün qayğıları, bütün sualları çıxar ağlından.. Bax..

qonaq..

Axı hər şey yolunda idi.. Sən hardan gəldin axı? Günü-günə bağlayıb bir-təhər yaşayırdım özümçün.. Qayğısız, məqsədsiz.. Başqa işin mi yox idi gəlib qəlbimdə taxt qurdun? Başqa qəlb mi tapmadın oğurlayacaq? Yoxsa bir zərər mi görmüşdün məndən? Gəlməyini istəməmişdim əslində.. Heç kimin gəlməyini istəmirdim.. Sən, dəvətsiz qonaq, səni kim çağırdı axı? Və sən, dəvətsiz qonaq, həmişə qal, qonaq kimi yox amma.. Ağladığında göz yaşını silim, ağladığımda göz yaşımı silən ol.. İzin vermə yıxılım, üstüm-başım kirlənər, qəlbim kirlənər.. Gələndə izin almamışdın, heç olmasa getmək istəsən izin istə, izin veməyim.. Qəlbimdəsən, qəlbimdə qal.. Günlük yox amma, ömürlük.. 

...

Görəsən o da sevir məni? Görəsən o da hiss edir mi eyni şeyləri mənə qarşı? İnanmaq istəyirəm bu şirin yalana, özüm özümü aldadıram, bilirəm, amma xəyalı belə gözəldir bunun. Niyə sevsin ki səni, ay axmaq?! Səbəb yoxdur onun sənə qarşı birşeylər hiss etməsi üçün! Saxla düşüncələrini sonraya, saxla ümid etməyi illərin axışına, düşünmə. Sevmir o səni, qiymətsizdir hisslərin və ən əsası dəyərsizdirlər.. Sənin kimi insanlar sevilmirlər, sevilməyə layiq olmurlar, məhkumsan sən də sevgisizliyə.. Qəlbini fəda etməyin kifayət etməz.. Özümlə mi danışıram yenə? Dəli mi oluram? Varlığı qeyri-müəyyən olan bir yerə zilləmişəm gözlərimi, onu düşünürəm yenə, qarşımda dayanıb bütün gözəlliyi ilə birlikdə.. Parlaqlığının təsiri ilə varlığımı hiss etmirəm, beynimdə isə qarışıq düşüncələr. Məntiq və sevgi son rəqslərini ifa edirlər qarşılıqlı, son tanqo.. Xəyalımda canlandırdığım əsrarəngiz musiqi, notların bir-birinə xəyali toxunuşu, ağlım al-üst olur bütün bunlardan.. Ağlımdakıları dedim bacardığım qədər, eşitməsən belə.. Bir də ürəyimdə olanlar var, deyə bilmərəm onları.. Özümə belə deyə bilməyəcəyim sirrlərim gizlidir qəlbimdə.. Gözlərimdən oxuna bilər sadəcə.. Sən isə gözlərimə baxmaq istəməyəcək qədər aşağı sayırsan məni.. Bəs indi sən cavab ver! Layiqsən mi bu cür saf sevgiyə? Layiqsən mi yuxusuz gecələrə?

...

dərdləri yerləşdirərək
bir nəfəsə,
dərindən bir ah çəkərək
gizləyirəm..
bir də əlim titrəməsə
duyduğumda səsini..

nə zamandır gözləyirəm,
geri ver nəfəsimi..

dirçələ bilsəm yenidən
əlini tutacağam
qıraraq qəfəsimi..

bəlkə bir gün səni mən
elə unudacağam
ki, saçının telindən,
ya da kirpiklərindən
yadıma düşməyəsən..

çıxıb gəlib dərindən
yaramı deşməyəsən..

Yazmaq üçün..

yazmaq üçün çox şey gərəkməzdi,
bir parça vərəq, bir qələm
və bir az da sən bəsdi
əslində..
amma nə qədər yorulmuşam bilsən,
yazmaq nədi,
nəfəs almaq dərdindəyəm..
kaş ki gəlsən,
burda göz yaşları şərab yerinədi,
və mən
saf eşqlər əsrindəyəm..

Ağlama..

ağlama zülfü qaram,
çeşmini qan bağlamasın.
ağlama sən,
mən ağlaram,
ürək param ağlamasın..

ağlama ki müjganların
əzilməsin,
əyilməsin..
ağlama, ağladanların
xüsranımız var bilməsin..

ağlama,
israfdı axı
gözlərinin şərbətinə,
o ki bir abı-ömür bulağı,
qırmızı ləl qiymətinə..

zaman və divarlar

ilk salamdan son sağola
üç sevgilik vaxt var idi,
və beş susqunluğun..
qəlbim
çürük kərpicləri dağıla-dağıla,
yavaşca çökən bir divar idi,..
yanına gəldim,
divarları və zamanı
yox saydım,
məhv oluşumun hər anı
kaş yadında qalsaydım..
dərd adında nə var idi
yanında olsaydım?

.....

məndən üz çevirmə qadın,
bu ürək yoxluğuna dözə bilməz,
bilirsən,
zəif, gücsüz tərəfi var hər insanın,
ən zəif tərəfimsən..

gözlərini gözlərimdən qaçırma,
işığına məhrum etmə
göz nurunun..
bax, bu axmaq gözlərini açırsa
ümidsizcə hər günə,
buna səbəb yoxluğudur qoxunun..

axtar, məndən özgə kimi taparsan
adına yazılmış sözlər içində?
sayarsan,
yazdığım bu neçəncidir?
bax onda anlayarsan
həsrətin qəlbimi necə incidir..

....

neçə illərdən sonra,
saçlarım ağaranda,
yanımda tapım səni
adını çağıranda..
işdi, birdən səsləsəm
səsini eşitməsəm,
qəlbə qar yağar onda..
küsməzsən, həmin anda
sənə nifrət bəsləsəm..