Bəxti göy əskiyə bürünüb amma
Canında gizlədir külünü dünya,
Üstündə yaşatmır dirini amma
Köksündən buraxmır ölünü dünya.
Qəlbi çox titrəyib, üstü qabardı,
Soyuqdan üzündə göz yaşı qardı,
Sanırdım şövqümü yollar apardı,
Məndən ötürübmüş selini dünya.
Dərinə endikcə hürkdüm və qorxdum,
Qeyb oldum, bilmədim təkdim ya yoxdum.
Nə yaman yerdi ki gedəni çoxdu,
Görməyib qayıdıb gələni dünya.
Gənc ölən şairlərin yası çiynimə ağır,
Sahibsiz sətirləri yetim uşaqlar kimi
Bir-birinə sarılır.
Mən ölsəm saatlarım oğluma yadigardır,
Ölsəm kitablarıma qızımın otağında
Bir künc illah ki vardır..
Amma ki şeirlərim mənsiz yetim qalacaq,
Sözlərim, fikirlərim silinəcək mənimlə.
Öləcək şeirlərim, gömüləcək mənimlə.
Qırılacaq qəlblərə salladığım tilovlar,
Soyuyacaq sözlərə gizlədiyim alovlar,
Tükənəcək közbəköz.
Məzarımın içinə qış dolacaq beləcə,
Mənim də yox oluşum başlayacaq beləcə,
Sətir-sətir, sözbəsöz...
Sən mənim qapımdan bir də keçəndə
Gözün pəncərədən içəri dəyər,
Görərsən işıqlar yanmır gecə də,
Deyərsən bu insan yaşamır məgər?
Bir siçan gəmirib ayaqqabımı,
Gözlərin axtarar özü hanı bəs?
Görərsən kilidi yoxdur qapımın,
Keçərsən içəri eləmədən səs.
Görərsən divarda dayanıb saat,
Qolların qoynunda durub baxarsan,
Ağlın qəbul etməz, gözünə inad
Hər şeyə bəhanə, səbəb taparsan.
Təqvimə sataşar gözün, ay aman,
Burda zaman durub, axmır elə bil!
Fəsillər boyudur gəlib bir insan
Bu evə boylanıb baxmır elə bil.
Sanarsan hardansa sənə baxıram,
Elə gözləyərsən hardansa çıxam,
Elə gözləyərsən səni çağıram,
Axır inanarsan daha mən yoxam.
Mənimlə işıq da, zaman da gedib,
Bu evin ocağı sönüb arxamca.
Üşüyüb, titrəyib, alışıb, bitib,
Kitablar, qələmlər yanıb arxamca.
Qapıya dəymədim burdan köçəndə,
Təki sən qapımın kənarından keç.
Sən mənim qapımdan bir də keçəndə
Bəlkə də qapımı tanımadın heç.
İlləri saymıram,
Elə bilirəm dayanıb
Məni gözləyir zaman.
Elə bilirəm
Eyni gündü
Hamı təkrar oyanıb.
Elə bilirəm eyni ildi
Fəsillər təkrarlanır,
Elə bilirəm gözləməkdən
Ürəyi sıxılır dünyanın -
Fırlanır.
