Bəxti göy əskiyə bürünüb amma
Canında gizlədir külünü dünya,
Üstündə yaşatmır dirini amma
Köksündən buraxmır ölünü dünya.
Qəlbi çox titrəyib, üstü qabardı,
Soyuqdan üzündə göz yaşı qardı,
Sanırdım şövqümü yollar apardı,
Məndən ötürübmüş selini dünya.
Dərinə endikcə hürkdüm və qorxdum,
Qeyb oldum, bilmədim təkdim ya yoxdum.
Nə yaman yerdi ki gedəni çoxdu,
Görməyib qayıdıb gələni dünya.
Gənc ölən şairlərin yası çiynimə ağır,
Sahibsiz sətirləri yetim uşaqlar kimi
Bir-birinə sarılır.
Mən ölsəm saatlarım oğluma yadigardır,
Ölsəm kitablarıma qızımın otağında
Bir künc illah ki vardır..
Amma ki şeirlərim mənsiz yetim qalacaq,
Sözlərim, fikirlərim silinəcək mənimlə.
Öləcək şeirlərim, gömüləcək mənimlə.
Qırılacaq qəlblərə salladığım tilovlar,
Soyuyacaq sözlərə gizlədiyim alovlar,
Tükənəcək közbəköz.
Məzarımın içinə qış dolacaq beləcə,
Mənim də yox oluşum başlayacaq beləcə,
Sətir-sətir, sözbəsöz...
